colour the world

Colour the world 🌎 

Rahul was  fast asleep when his mother secretly slipped into his room and inserted a pack of crayons into his school bag.

It was still early morning and Rahul was already out of his bed. It was his 7 th birthday and he was  excited about it. 

After a quick bath and breakfast he hurried to school with his box of chocolates dangling along.

The class sang the birthday song and sweets were distributed.

With in an hour he got immersed with lessons.

The crayons were very excited from morning awaiting their turn to please Rahul with their splash of colours and imaginations. 

There was this blue crayon boasting of its capacity to bring to life the sky and the ocean  with beautiful blue. 

Green crayon tried to cut in and said" I have a better way to work out more green in to my tiny world. Green leaves, green apples, green forests....". Hearing the Green reeling out,

The Yellow crayon snapped. " Hallo, only I can make any drawing more colourful with flowers like sunflower, marigold ,bright sun and butterflies.."

The red crayon listening to these, pitched in and humbly said,"As any other clour I can also make the pictures colourful with red apples ,red roses and tomatos so on."

While they were talking like these,

Black and White crayons were keeping mum and looking sad.

" I am sparsely used and my brother White has more reason to be sad. He is never used. as the white paper stays white even if he colours it." Said Black." why are we included in this crayon pack ?" Cried Black and White.

All the other clours became very touched by this.

The Blue said,

"Oh Black you are the one who highlights our colour with your outline and White, it is you who lighten our colour and make  us more beautiful." We all depend on you two more than any thing."

Hearing this both Black and White brimmed with pride and thanked the other colours.

How nice it was to feel important?

�White said, " Ok, but now how can we show our talent unless Rahul takes us out to draw?"

The pack became silent, filled with confusion.

It was already past midnight . Rahul had a dream where all the world was looking grey and clourless. No blue sky .No green leaves .No yellow sun. And roses were looking dull and colourless.

It was a sight of boring plants ,animals and birds waiting for some miraculous splash of colours to happen.

And in the midst of this scene Rahul saw a tiny box of crayons hidden inside some dried dull grey leaves.

He touched the box.And like magic the colours danced and painted the world with wonderful stream of hues.

Suddenly he woke up from his dream and remembered his mother's gift.

He could not wait to bring his dream true. He digged  into his school bag and brought the crayon pack out. His touch brought the colours to life. And a riot of colours filled the paper. 

The world of Rahul became beautiful thanks to a pack of crayons. The crayons thanked Rahul in their hearts for bringing the best of them out. And there was no dull moment then on for them.

அடுத்தாத்து அம்புஜத்தின் வில்லத்தனம்

அடுத்தாத்து அம்புஜத்தின் வில்லத்தனம் 

By Rajineel Neelakant

என்ன அநியாயமாஇருக்கு பாருங்கோ..

நேத்திக்கி இந்த சுமித்ரா மாமி வந்த போது தெரியாத்தனமா நம்மாத்து காரைப் பத்தி பொலம்பினேன்..   

ஏண்டி அவ கிட்ட எல்லாம் என்னப் பத்தி சொல்லிண்டு!

அடராமா! உங்களப்பத்தி அவகிட்ட சொல்லி என்ன புண்ணியம். அவ திரும்ப அவ கதையச் சொல்லி அழுவா. 

நான் நம்ப கார் வாங்கி பத்து வருஷம் ஆச்சு .ஏதோ  ஐ20 ங்கறதால ஓடிண்டு இருக்கு. வேற மாத்தணும்னா அப்பாவும் புள்ளையும் ஓலால போ ஊபர்ல போங்கரான்னு சொன்னேன். 

அதுக்கு அவ இப்போ லேடஸ்ட்டா வந்த ஹோண்டா,மாருதி, ஹுண்டே ,ஃபோர்டுன்னு ரகம் வாரியா அடுக்கிண்டே போனா. கார் வாங்கறதெல்லாம் என்கையில இல்லன்னு சொல்லி அனுப்பி வச்சேன். 

இன்னிக்கு காலைல பார்த்தா என் இ மெயில் ஐடிக்கு வகைக்கு நூறு கார் வாங்க மெயிலா குவிஞ்சிருக்கு.  என் மெயில் ஐடிய குடுக்க இவ யாரு?

அன்னிக்கு அப்பிடித்தான். புது வாஷிங் மிஷின் வாங்கியிருக்கேன்னு பீத்திக்க வந்தா. சரின்னு சும்மா ஒரு பேச்சுக்கு என்ன ப்ராண்டு? என்ன மாடல்னு கேட்டதுக்கு, எனக்கு இதேமாதிரி வாஷிங் மெஷின் வாங்க ஆஃபர்ன்னு விவேக்கும் வசந்தும் போட்டி போட்டு மெயில் அனுப்பறா. 

நான் நம்மாத்து துணிய கைல தோய்க்கறேன். கால்ல தோய்க்கறேன். இல்ல, இதோஇந்த உளுத்துப் போன மிஷின்ல தோய்க்கறேன் அதுபத்தி இவளுக்கென்ன?

இது கூட பரவால்ல. போனவாரம் நம்ப பேத்திய நல்ல ஸ்கூல்ல சேக்கணும்னு எதிர்த்தாத்து டீச்சர் மாலதிகிட்ட சொன்னதும் இவ என்னமோ எல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரிபடபடன்னு பத்து ஸ்கூல் பேரை அடுக்கினா. 

மாலதிய ஒரு வார்த்தை பேசவிடல. அடுத்தநாள் ஃபேஸ்புக்குல இவ சொன்ன ஏதோ இன்டர்நேஷனல் ஸ்கூல் பத்தி ஸஜெஷன் வரது. இது அவ வேலைதான்னு்புரியாம போக நான் என்ன மரமண்டையா?

ஒரு ஊசி வாங்கணும்னு சொன்னா கூட கார்த்தால மொத வேலையா ஃபேஸ்புக்குல ஸஜஷன் வரது. 

இன்னிக்குபோய் அவகிட்ட இனி உன் சங்காத்தமே வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு வரேன். 

இருடி. மாதவன் வரட்டும். இப்பிடி எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன்னு எல்லாம் ப்ரெண்ட்ஷிப்பை முறிக்காத. 

அப்பா அப்பா ..! அம்மா எங்க விறுவிறுன்னு போறா?

டேய் மாதவா. ”......” இதாண்டா்விஷயம். 

அம்மா அம்மா. நில்லு நில்லு. ஒரு நிமிஷம் உள்ள வா. நீ சொல்றதையெல்லாம் ஒட்டுக் கேட்டு மெயில் அனுப்பற மாமிகளை உன் வீட்டிலேயே வச்சுண்டு பக்கத்தாத்து மாமிய சண்டைக்கிழுக்காத. 

என்னடா சொல்றே? நம்மாத்துல யாருடா ஒட்டுக் கேக்கற மாமி?

ம்.... எல்லாம் இந்த கூகிள் மாமியும் அலெக்ஸா மாமியும்தான். 

ஒண்ணுந்தெரியாத பூனை மாதிரி இருந்துண்டு நீயாரோட எது  பேசினாலும் அதுலேர்ந்து  க்ளூ வார்த்தைய எடுத்துண்டு அதுக்கேத்த விளம்பரத்தை உன் மெயிலுக்கோ ஃபேஸ்புக்குக்கோ ஓசப்படாம அனுப்பிடுவா இந்த ரெண்டு மாமியும். 

என்ன அநியாமாடா இருக்கு? அப்போ ஆத்துக்குள்ள என்னதான் பேசறது? வெளியில தெருவில போயா பேசமுடியும்? 

அம்மா அது கூட ரிஸ்க்குதான். உன் ஸ்மார்ட் ஃபோனே ஒரு ஒட்டுக் கேக்கற மாமிதான். அத பக்கத்துல வச்சுண்டு அப்பாகிட்ட ரகசியமா உன் மாட்டுப் பொண்ணபத்தி ஏதாவது பேசினியோ , அது எனக்கு போட்டுக் கொடுத்துடும் ஞாபகம் வச்சுக்கோ. 

டேய் டேய் நம்மாத்துல அது நடக்காதுடா.  ஏன் தெரியுமா ?அப்பாகிட்ட சொல்றதும் இதோ இந்த சொவத்துக்கிட்ட சொல்றதும் ஒண்ணுதான். அப்பிடியே ஏதாவது சொல்லணும்னா இனிமே நான் பாத்ரூமுக்குள்ள ஃபோன் கூட எடுத்துக்காம போய் அப்பறம்தான் தனியா பொலம்புவேன் தெரிஞ்சுக்கோ.... 

என்னா ஒரு வில்லத்தனம் இந்த கூகுளுக்கு? ஹூம். 

By Rajeswari Neelakantan

காஞ்சி ஜைன காஞ்சி

 போவோமா வேற காஞ்சி!

By 

Rajineel Neelakant

காஞ்சீபுரம் என்றதும் பட்டு ஞாபகம் வரும். அப்புறம் காமாக்ஷிஏகாம்பரேஸ்வரர் வரதராஜர் ...இன்னும் சில பேருக்கு பழைய சரவணபவன் ஞாபகம் வரலாம். ஆனால் நாங்கள் போன ஞாயிறன்று காஞ்சிக்கு கிளம்பியபோது இதை எல்லாம் தாண்டி அமைதியான வேறு ஒரு காஞ்சீயைப் பார்க்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தோம். 

இருக்கவே இருக்கிறது கூகுள் மாமி. வலைவீசி தேடிய போது கண்ணில் பட்டது த்ரைலோக்யநாதர் கோயில். முதலில் பேரைப்பார்த்ததும் ஏதோ சிவன் கோயில் என்று நினைத்தோம். மேலே படிக்கப் படிக்க ஆஹா இது சமணர்களின் தீர்த்தங்கரர்களில் ஒருவருக்கான கோவில் என்பது புரிந்தது. அந்த பேஜில் இணைக்கப்பட்டிருந்த ஃபோட்டோக்கள் எங்களை வா வா என் அழைத்தன. மருமகள் கல்கி ரசிகை. அவள் சிவகாமியின் சபதம் ஆடியோ புக்கை கேட்டு முடித்த சமயம். எனவே இதுதான் நாம் போக வேண்டிய இடம் என்று ஒரு மனதாக முடிவானது. ( சௌகர்யமாக புத்த சமண வித்தியாசங்கள் ஒதுக்கப்பட்டன! ) 

அப்புறம் என்ன காலை்எட்டு மணிக்கு கிளம்பனும்னு பந்தா ப்ளான் எல்லாம் போட்டு ஒரு வழியாக ஒன்பது மணிக்கு கிளம்பி அவ்வளவாக ட்ராஃபிக் இல்லாத ஹைவேயில் பயணித்து கொஞ்சம் தூரம் அழகான கிராமங்கள் ( அவைகள் ஏதோ 1940லேயே உறைந்து போனமாதிரி இருந்தன ) வழியே புகுந்து புறப்பட்டு கூகுள் மேப்காரரின் வழிகாட்டுதலில் அந்தக் கோவில் வாசலில் காரை நிறுத்தவும் கோயில் பட்டர் நடைசார்த்தி விட்டு சாவியை இடுப்பில் செருகிக் கொண்டு திரும்பவும் சரியாக இருந்தது. 

இதுக்குத்தான் எட்டு மணிக்குக் கிளம்பணும் கிளம்பணும் என்று முட்டிண்டேன் கேட்டாத்தானே என்று பொதுவாக ஒரு முணுமுணுப்பை நான் உதிர்த்தது அவர் காதில் விழுந்ததோ என்னவோ “ வாங்கோ வாங்கோ நல்ல வேளை சரியான நேரம்தான் “ என்றபடி மீண்டும் கதவைத்திறந்தார்.  

அட அட என்ன ஒரு அமைதி சிந்தும் கருவறை. எங்கும் குரு கடாட்சம்தான். மொத்தம் ஒன்பது தீர்த்தங்கரர்கள் சந்நிதிகள் இருக்கின்றன. அவை அனைத்துமே கண்ணாடி கதவுகளால் மூடப் பட்டிருக்கின்றன. சுதை சிற்பங்கள். எனவே அர்ச்சனை அபிஷேகங்கள் கிடையாது. எனவே த்ரைலோக்கயநாதரை ஒரு சிறிய ஒரடி மார்பிள் சிலையாக்கி கருவறைக்கு வெளியே வைத்து பூஜை அபிஷேகமெல்லாம் அதற்குத்தான்.   

ஆளரவமே அற்ற சூழல். நின்று எரியும் முத்துச்சுடர் போன்ற குத்து விளக்குகள். பட்டர் ஆரத்தி காண்பித்ததும் என் மனத்தில் அந்த இடம் பல நூறு ஆண்டுகள் பின்னோக்கி போய் விட்டது. 

இதோ இதே போன்ற ஒரு அழகிய அமைதியான காஞ்சியில்தானே ஆயனசிற்பி தனது உளியின் கைவண்ணத்தில் அற்புதச் சிலைகளை வடித்திருப்பார்?. அவருக்கெனவே ப்ரம்மா ப்ரத்யேகமாக வடித்த உயிருள்ள சிலையான அவர் மகள் சிவகாமி இதோ இந்த மண்டபத்தில்தான் ஜல்ஜல் என நடனமாடி நரசிம்ம பல்லவனின் நெஞ்சை அசைத்திருப்பாள்? 

இதோ இந்த ஆச்சர்யமான மேல் விதானத்தில் அற்புதமாக எழுதப்பட்டிருக்கும் அழகிய வண்ணங்களில் மிளிரும் ஓவியங்களும் யந்திரங்களும் பலபல அரசர்களின் ஊர்வலங்களும்தானே மகேந்திரபல்லவன் நாகநந்தியிடம் அறிய விரும்பிய அதிசய வண்ணக்கலவையாக இருந்திருக்கும்? 

இல்லை இல்லை ஒரு வேளை ஆதித்த கரிகாலன் இங்குதான் சுந்தர சோழருக்காக அரண்மனைக் கட்ட நினைத்திருப்பாரோ? 

அதோ அங்கேதான் பார்த்திபன் கண்ட கனவு பலிக்க மகேந்திரபல்லவர் அவனை கடல் கடந்து அனுப்ப முடிவெடுத்திருப்பாரோ?

அம்மா அம்மா... என்ன ஆச்சு? மலங்க மலங்க முழிக்கறே? சரியாப் போச்சு பட்டர் நடையைச்சாத்த நேரமாச்சுங்கறார். “ என்று என்மகன் என்னை உலுக்கியதும்தான் 21 வது நூற்றாண்டுக்கு வந்தேன். 

சமணர் கோயில் என்றாலும் மகாவிஷ்ணுவும் மகாலக்ஷ்மியும் உற்சவ மூர்த்திகளாய் ப்ராகாரத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். கால பைரவர் க்ஷேத்ர பாலகராக தனது நாயுடன் சந்நிதி கொண்டிருக்கிறார். கோயிலுமே திராவிட அமைப்பில்தான் கட்டப்பட்டு இருக்கறது. பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டது என்கிறது அங்கிருக்கும் போர்ட். எழுநூறு வருடங்களானாலும் புதுக்கருக்கு அழியாமல் இருக்கின்றன விதான ஓவியங்களின் வண்ணங்கள். 

ஆர்க்கியாலஜி அமைப்பின் கீழ் உள்ளது இந்தக்கோயில். க்ரந்தலிபியிலும் தெலுங்கு கலந்த தமிழிலும் ஏராளமான கல்வெட்டுக்கள் சுவர்கள் முழுவதும். எந்த மகராசன் என்னென்ன நிவந்தங்கள் அளித்தானோ இந்த கோயிலுக்கும் சுத்துப்பட்டி கிராமங்களுக்கும்?! 

சித்திரை ஒன்றாம் தேதி உற்சவம். அன்று சின்ன தேர் ஊர்வலம் உண்டு. மற்றபடி பெரிய உற்சவங்கள் இல்லை. சென்னையிலிருந்து ஜெயின் குடும்பங்கள் அடிக்கடி வருகிறார்கள். உள்ளூரில் தினமும் ஒரு பத்து இருபது பேர் ரெகுலராக வருகிறார்களாம். 

மெல்ல வெளியே வந்தால் ஆஹா குட்டியாக அழகாக சின்னக்குழந்தைகள் வரையும் படத்தைப்போன்றே நிஜத்தில் இருக்கும் ஒரு ஓட்டு வீடு. அச்சோ கொள்ளை அழகு. அந்த வீட்டில் போன ஆறுமாதம் முன்பு வரை ஒரு பாட்டி இருந்தாளாம். இப்போது அவர் காலமாகிவிட்டதால் வீடு பூட்டி இருக்கிறது. (அந்த பாட்டியைப் பற்றி வேறு ஒருவரும் நெட்டில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் நான் அவரைப் பார்க்க ஆசைப்பட்டேன்)!வெளிநாடாக இருந்தால் அந்த இடத்தை காட்சிப்பொருளாக்கி டாலர்கணக்கில் கொள்ளை அடித்திருப்பார்கள்.நாமும் ஆ. என்று வாயைப்பிளந்து கொண்டு பார்த்துவிட்டு இந்தியா வந்து பீத்திக்கொண்டிருப்போம். 

இந்தக் கோயிலின் பட்டர் பெயர் உதயணன். (எனக்கு உடனேஉதயணன் வாசவதத்தை கதை ஞாபகம் வந்தது). நாங்கள் கேட்ட கேள்விகளுக்கு தனக்குத் தெரிந்தவரை விவரமாக பதில் சொன்னார். அவருக்கு கோயிலுக்கு எதிர்ப்புறமே வீடு கொடுத்திருக்கிறார்கள். அவர் மனைவியும் கல கல டைப்தான். நேரம் போனதே தெரியவில்லை. 

மணி பன்னிரண்டு ஆகிவிட்டது. நிஜமாகவே கிளம்ப மனமே இல்லாமல் அதே சமயம் மனம் நிறைய சரித்திர நினைவுகளோடு திரும்பினோம். 

PS:அங்கிருந்து எட்டு நிமிட தூரத்தில்தான் கைலாசநாதர் கோயில் அது ஒரு சரித்திர, கலைக் கடல். அதை பற்றி எழுதினால் ஒரு நாவலாகிவிடும். சும்மா சேம்பிளுக்கு சில ஃபோட்டோ மட்டும் கீழே பாருங்கள். 

By Rajeswari Neelakantan

09/02/2021

போர்வைக்குள் ஒரு பார்வை

 போர்த்துவதும் கலைப்பதும்(கலாய்ப்பதும்)

By Rajineel Neelakant

இந்தப் போர்வை என்றும் போத்தி என்றும் பெட்ஷீட் என்றும் பல வித பெயர்களில் படுக்கை மேல் புரளும் துணியை இரவோ பகலோ போர்த்திக்கொண்டு உறங்குவது ஒரு கலை. அது போர்த்தல் எனப்படும். 

ஒரே துணிதான் ஆனால் அதை கையாள்வதை வைத்து பலபேரின் சைகாலஜியை அறியலாம். 

இதோ ஒருவர் .. வாருங்கள் அவருடைய படுக்கை அறைக்குச் செல்வோம். ஒண்ணும் ப்ரச்சனை இல்லை. அவர் கர்ம வீரர். போர்த்தியை போர்த்தி உறங்குவதற்குள் நாம் தூங்கிவிடுவோம். 

இதோ அவர் இந்த அறைக்குள் வந்தாச்சு. 

அழகாக மடிக்கபட்ட போர்வையை மெள்ள அதற்கு வலிக்காதபடி பிரிக்கிறார். பிறகு துவங்குவது பழைய மலையாளப்படம் போல மெதுவாகத்தான் போகும்.

 

நான்கடிக்கு மூணறை அடி என்ற ஏடாகூட அளவில் உள்ள அந்த கம்ஃபர்ட்டர் எனும் போர்வைக்கு அவர் முதலில் எது நீளம் எது அகலம் என்ற பேருண்மையை நிலை நாட்ட படாத பாடு பட்டு முடித்ததும் தலை பாகத்தையும் கால் பாகத்தையும் குறிப்பெடுப்பார். அது லேசில் தன் தலையைக் காண்பிக்காது. ஒரு வழியாக தலை பக்கத்தை வாஸ்கோடகாமா கோவாவை கண்டுபிடித்தாற் போல கண்டுபிடித்து முடிக்கவும் இப்போது அடுத்த ப்ரச்சனையான ஒரே மாதிரி டிசைனும் ஃபினிஷும் கொண்ட ஒட்டிப்பிறந்த இரட்டையர் போல இருக்கும் போர்வையின் முன் பின் பாகத்தை அடையாளம் காணும் படலம். 

இப்படி நாலுமுறை அப்படி நாலுமுறை திருப்பி திருப்பிப் பார்த்து ஒரு உண்மை தெரிஞ்சாகணும் ரேஞ்சுக்கு குடைந்து ஏதோ ஒரு அடையாளத்தைக் கைக்கொண்டு முன் பாகத்தை உறுதிப்படுத்தி..... இருங்க இருங்க ... தூங்கிடாதீங்க. 

இப்போது அந்தப் போர்வையை ஒரு குழந்தையை படுக்க வைப்பதுபோல மெள்ள நீளவாக்கில் விரித்து முன்புறம் மேலே வரும்படியும் தலைப் பக்கம் தலைகாணியின் அருகில் ( இரண்டுக்கும் இடையில் ஒரு அடி இடைவெளி வேண்டும்!) வரும்படியும் வைத்து மென்மையாக ஒரு உதறு உதறி படுக்கையின் வெளிப்புறமாக ஒரு சின்ன முக்கோணம்போல மடித்து விட்டு.... (அடடடடா பொறுமையா இருங்க ...)

அறுபது வருஷத்துக்கு முன் அவங்கம்மாசொல்லியிருக்காங்க “படுக்கப்போகும்முன் பாத்ரூம் போயிட்டுதான் படுக்கணும்டா” எனவே இவர் போர்வையிடம் ரகசியமாகச்்சொல்லி விட்டு வெளியே சென்று பிறகு கைகால் அலம்பி துடைத்து பின் அந்த முக்கோணம் பகுதியை மெல்ல விலக்கி போர்வைக்குள் புகுந்து அதையே தலைக்கு முக்காடு போல் போர்த்தி கண்மூடி தூங்கும்போது ... 

அட எழுந்துருங்கப்பா.. இனி அவர் குறட்டை விடுவது சகிக்காது. கிளம்புங்க. 

அடுத்ததாக ... இவர் முந்தினவருக்கு நேர் எதிர். 

முதல்ல படுத்துக் கொண்டு விடுவார். பிறகு காலையில் காரேபூரேவென்று மடித்து வைக்கப்பட்ட போர்வையை காலால் நிமிண்டி, உதைத்து,சைக்கிள் ஓட்டி ஒரு வழி பண்ணி ஒரு ட்ரபீஸியமோ கிபீஸியமோ ஏதோ ஒரு ஷேப்பில் போர்த்தி அந்த அயர்ச்சியிலேயே தூங்கி விடுவார். 

மூன்றாவது ஆள் ரொம்ப சொகுசு. அவருக்கு யாராவது போர்த்தி விடணும். அந்த போர்த்தருக்காக அரைமணி கூட காத்திருப்பார். 

ஏதாவது நிழலாடினதும் அரைக்கண்ணைத்திறந்து டேய் .. கொஞ்சம் அந்தப் போர்வையை எடுத்து என்மேல போட்டுட்டுப் போடா என்பார். ரொம்ப நியாயவானாக அதை உதறி புஸ் என்று காற்றில் உப்ப வைத்து அழகாக அவர்மேல் போர்த்திவிட்டு இந்தப் பக்கம் நகர்ந்தால் ,போர்வை ஒரு குழந்தையைப்்போல அவர்முதுகுப்பக்கம் நீளவாக்கில் இருக்கும். இவர் ஒருபக்கம் குறட்டை விடுவார். கேட்டால் .. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு போத்திக்கிறேண்டா இப்பவே என்னத்துக்கு என்பார். 

அடுத்தவர் நாலாமவர். அவர் காலடியில் இரவு முழுதும் போர்வை நாய்க்குட்டி போல் மடித்தது மடித்தபடி இருக்கும். 

விடியற்காலை நாலுமணி சுமாருக்கு டபக் என்று மயானப் பிணம் போல் நெட்டுக்குத்தலாக கண்ணைத்திறக்காமலே எழுந்திருப்பார். காலடிப் போர்வையை குத்துமதிப்பாக கண்ணை மூடியபடியே பிரித்து தலையோடு கால் போர்த்தி எதுவுமே நடக்காதது போல் நித்திரையை தொடருவார். 

ஐந்தாமவர்... 

அட போங்கப்பா நீயும் உன் போர்வை சைகாலஜியும் என்று நீங்க போர்வையையைத் தேடும் முன் நான் தூங்கணும். அதுக்குமுன்னால நல்ல போர்வையா ஒண்ணு வாங்கணும். அதுக்கு நாளைக்கு கடைக்கு போகணும்

By 

Rajeswari Neelakantan

 #சபாஷ்மத்யமர்_படக்குறுங்கதைப்போட்டி

Rajineel Neelakant

“ஏய் வெள்ளைக்காரி! என்னாத்த பொழுது விடிஞ்சி பொழுது போனா தேடிக்கினே இருக்கே?

என்னா! நான் கூவிக்கினேகீறேன். அந்த இருட்டு பொந்துல என்னா வேல உனுக்கு. “

“ம்.. நீ கொக்கரிக்கறது என் காதுல உழுது. நானும் ஒரு நாளைப்போல முட்டை உடறேன். இதோ நாளைக்கு பொரியும் நாளன்னைக்கி பொரியும்னா திடும்னு காணாத பூடுது. அத்த மீறி குஞ்சுங்கள கண்ல பாத்தா அதுங்களும் ஒரு மாசம் கூட நம்ப கூட்ல இல்லாத ஓடிப் பூடுதுங்கோ. 

இதோ எதுத்த ஊட்டு சிவப்பி என்னா கம்பீரமா தன் குஞ்சுங்கள இட்டுக்குனு ஊர்வோலம் போறா. 

கொக் கொக் கொக்குன்னு அவ குஞ்சுங்கள மேய்க்கறதை பாத்தா எனுக்கு கண்ல தண்ணிகட்டுதுயா. எங்கதான் போவும் எம்பசங்க?”

“ஏய் வெள்ளச்சி உனுக்கு நானு. எனுக்கு நீயின்னு இருக்கசொல்ல என்னாத்துக்கு வருத்தப்படற? குஞ்சுங்க எங்கியோ சந்தோஷமா புள்ள குட்டிங்களோட இருக்குதுங்கன்னு நினைச்சுக்க. ஏதோ தீனி தின்னமா,முட்டை உட்டமான்னு கிட. “

                            ———————

“ஏ...!மாமா இதோ இங்க பாரு எட்டு குஞ்சுங்க. என்னா அழகா இருக்குதுங்க? இதுங்கள கண்ணுக் கண்ணா வளக்கல எம்பேரு வெள்ளச்சி இல்ல ஆமா”

                           ————-—

“மாமா மத்யானம் கூரை மேல கண்ணசந்துட்டேன். இப்ப அதுங்கள தீனிக்கு கூட்டிப்போலாம்னா எங்கயும் கண்ல படலியே. நான் என்னா பண்ணுவேன். “

“வெள்ளச்சி அதுங்க பெருசாயி ஒரு மாசம் மேல ஆய்போச்சி.இன்னும் உன் பின்னாலயே சுத்துங்களா. போய் வேலையப் பாரு. “

“அதுங்க எங்கன்னு தெரியாம. நான் சாப்பட மாட்டேன், தூங்க மாட்டேன் , கூவ மாட்டேன்.”

“என்னா வெள்ள இப்பிடி வெள்ளந்தியா இருக்க. சொன்னா கேளும்மா. உனுக்கு எதுவும் தெரியாத வரைக்கும் சந்தோஷமா இரும்மா. “

                     ———————-

“இது என்ன விடிகாலைல என்னைய ‘கொக் கொக்’குன்னு எழுப்பற வெள்ளச்சி சத்தம் கேக்கல?

ஏய் வெள்ளச்சி என்ன ஆச்சி. ஏன் இப்பிடி சுருண்டு கெடக்கற?

டேய் டைகர் நாயே என்னாடா பாத்தா அவ? நீதான் அவளை வம்படியா இழுத்துக்கினு போனியா?

நேத்து அந்த வண்டில ஏறி எங்க போன வெள்ளச்சி? நீ அங்க என்னத்த பாத்த? அப்பிடி அழுவாத வெள்ள. என்னதான் நடந்துது?

ஹைய்யோ நம்ம புள்ளைங்க வறுபடற அந்த கோரத்தை பாத்துட்டியா? அதுக்குத்தானே உன்ன வண்டில ஏறாத ஏறாதன்னு அடிச்சிக்கினேன். உன் குஞ்சுங்க காணாம எங்க போவுதுங்கன்னு நீ கேக்கும் போதெல்லாம் என் நெஞ்சு பட்ட வேதனை என்னோட போகும்னு நெனச்சேனே..”

அடுத்த நாள் முதல் அந்த வெள்ளச்சி ஏன் முட்டை இடவேயில்லை என்று யாருக்குமே புரியவில்லை.

PS: I wrote this story for a FB group ‘Madhyamar’ for a படம் பார்த்து கதை எழுது contest.

 #பழையவை

By Rajineel Neelakant

காலைல சீக்கரமா எழுந்துக்கோ. 

பல் தேய்ச்சு வெளக்கேத்திட்டு வாச தெளிச்சு கோலம் போட்டுட்டு அடுப்ப பத்த வை.

விடிகாலைல பண்றது எல்லாம் நாள் முழுக்க உன்ன சந்தோஷமா வச்சுக்கும். 

காபிய தூக்கிக் குடி. குடிச்ச டம்ளர அலம்பி வை. 

பாத்ரூம் போயிட்டு கைகால அலம்பிண்டு வா. 

பின்னங்கால்ல தண்ணியே படல. நளன் கதை தெரியுமோல்லியோ. 

குளிக்காம சாப்டாத. கூழானாலும் குளித்துக் குடிம்பா. 

எச்சல் பத்து பாக்கணும். சாப்ட்ட ப்ளேட்ட அலம்பிப் போடு. தட்டு காஞ்சா வயிறு காயும்பா. 

பத்தொழிச்சு போட்டா பாத்தரத்துல தண்ணி ஊத்தி ஊற வை. வேலக்காரியும் மனுஷிதான. 

வெளிலேர்ந்து வந்தா வாசல் கொழாய்ல கை கால் நல்லா அலம்பிண்டு உள்ள வா. பஸ்ஸுல இடிச்சுண்டு விழுந்துண்டு வந்துருப்ப உள்ளபோய் வேற ட்ரஸ்ஸ போட்டுண்டு மூஞ்சி அலம்பி நெத்திக்கிட்டுண்டு வா. 

சாயங்காலம் வெளக்கேத்தர  வேளைல தூங்காத குடும்பத்துக்கு ஆகாதும்பா. 

வெளகேத்தி நாலு ஸ்லோகம் சொல்லு மனசெல்லாம் தொடச்சு உட்டா மாதிரி பளிச்சுன்னு இருக்கும். 

எட்டு மணிவர படி. சாப்புடு. சாப்ட்ட எடத்த தொட. தொடச்ச துணிய கையோட அலசி ஒணத்து. அப்பிடியே போட்டா ஒனக்கு பொறக்கற கொழந்த கறுப்ப பொறக்கும்பா 

சாப்ட்ட ஒடனே தூங்காத. மேடைய தொடச்சு கோலம் போடு. காத்தால எழுந்து வேலய ஆரம்பிக்கறச்சே மனசுக்கு எதமா இருக்கும்

தூங்கறத்துக்கு முன்னாடி வேலும் மயிலும் துணைன்னு சொல்லி வீபூதி இட்டுண்டு படு. அந்த முருகன் உன்ன நன்னா வச்சுப்பான். 

இப்பிடீ நாள் முழுதுக்கும் பண்ண வேண்டியதுக்கு சொல்லிண்டே இருப்பா என் அம்மா. அப்போ கடுப்பா இருந்துது. 

இப்போ எனக்கு ஏழு கழுத வயசாச்சு ஆனாலும் இப்பவும் என் அம்மாவின் மேற்படி வாசகங்கள் காதில் ஒலித்து என்னை இத்தனைல பாதியாவது ஒழுங்கா பண்ண வச்சுண்டுருக்கு. 

Now I can see that All these were only instructions for hygiene and psychological stress relief. 

In this age of fast life we are pushed by doctors to relieve our stress by early morning walk. 

Keep our things clean and hygiene. 

Wash our hands and feet regularly to keep germs away. Brush our teeth twice a day. 

Calm our selves before going to bed etc. 

I bow to you Amma who made it so easy for me to stay healthy and happy 🙏

Rajineel Neelakant

'மை'தொலைத்த அனுபவம்

 தொலைத்த அனுபவம் 

By Rajineel Neelakant 

காட்சி 1

வருடம் 1966- 67

இடம் குன்றத்தூர்.

எங்கள் வீடு

காலை 11 மணி.

அம்மா... குளந்தை .....

யாருப்பா நீ?

அம்மா குளந்தைக்கு. அம்மா........

நிறைய கொடுத்தாச்சுப்பா சும்மா காலை நேரத்துல வந்து படுத்தாதீங்க ...

இல்லைங்க அம்மா... குளந்தை...

என்ன டாக்டர பாக்கணுமா ? இது வீடுப்பா. பக்கத்துலதான் கிளினிக் அங்க போய் பாரு.. இந்த மனுஷனுக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது.. வீடும் கிளீனிக்கும் ஒண்ணா இருந்தா இதுதான் பிரச்சனை... ..கிளினிக் அங்க . போர்ட பார்த்து போங்கப்பா..

.

இல்லைங்கம்மா குளந்தைக்கு அம்மா நீங்க தானே? குளந்தை உங்களுதானேன்னு கேட்க வந்தேன்..

அதுவரைக்கும் அவன் தோள் மேலே சமர்த்தாக உட்கார்ந்து கொண்டிருந்த குழந்தையை ( என் தங்கையை)பார்க்காத என் அம்மா அவளைப் பார்த்ததும் அய்யய்யோ என் குழந்தை தான் பா அது !!. எப்படி இங்க வந்தது? உன் கையில் எப்படி? 

அதுதான் மா ... சொல்ல வந்தேன்...குளந்தை பஸ் ஸ்டாண்ட்ல நின்னு அழுதுகிட்டு இருந்தது. நம்ம வீட்டு குழந்தையா தான் இருக்கணும்ன்னு தூக்கிட்டு வந்து குடுக்கலாம்னு வந்தா நீங்க என்னென்னமோ சொல்றீங்க ! டாக்டர் வீட்டு குழந்தையா தான் இருக்கணும்னு நினைச்சேன். குளந்தையை பத்திரமா பாத்துக்கங்கமா...

ஐயா உங்களுக்கு ஏதாவது... ? அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாமா.. நான் வரேன்...

அரை மணி கழிந்து பக்கத்தில் இருந்த லைப்ரரிக்கு போய் புத்தகத்துடன் உல்லாசமாக உள்ளே வந்த 9 வயது அக்கா ஆன எனக்கு வாசலில் காத்திருந்தது மண்டகப்படி.

ஏண்டி குழந்தை பின்னால வரத பாக்காம நீ அப்படியே நேரா போயிடுவியா ..குழந்தை உன் பின்னாலேயே வந்திருக்கா பாதியில வழி தெரியாம நின்னுட்டு பஸ் ஸ்டாண்ட்ல அழுதுட்டு இருந்திருக்கு. நல்ல வேளை எந்த சாமி புண்ணியமோ திரும்ப கிடைச்சது .இனிமே எங்காவது வெளியில் போனா குழந்தை பின்னால வராளான்னு பாத்துட்டு போ.. 

( இது எப்படி இருக்கு?!)

காட்சி 2

இடம் கரூர்.

இரவு மணி 10

 ஒரு தியேட்டர் வாசலில்

வருடம் 1967-68

இடுப்பில் ஒன்றும் பின்னால் நாலுமாக ரயில் வண்டி போல என் அம்மா வர பக்கத்தில் ரயில் வண்டி பெட்டியில் ஒன்று இரண்டு குறைந்த என் பெரியம்மா வர பெரும் கூட்டமாக தியேட்டரில் இருந்து வெளியே வந்த குடும்பம்.

ராஜா ...குழந்தைகள் கைய பத்திரமா பிடிச்சுக்கோ. எங்கடா மைதிலியை காணோம்.

அவ தியேட்டரில் இருந்து சினிமா முடிஞ்சு வெளியில வரச்சியே உங்க பின்னால ஓடி வந்துட்டாளே சித்தி..

என்னடா இப்படி சொல்ற இங்க இல்லையேடா! என்னடா ராஜா உன்ன நம்பி தானே குழந்தையை விட்டேன். உன் பக்கத்துலதான உட்கார்ந்துண்டு இருந்தா..

பயப்படாதே சித்தி..இரு சித்தி தியேட்டருக்குள்ளே போய் பாத்துட்டு வரேன் .

நாலா பக்கமும் பத்து வயசு 12 வயசு பெரிய மனுஷர்கள் தேட ஆரம்பித்தார்கள்

அம்மா அதோ பாரு முன்னால போறது மைதிலியா? யார் கையோ புடிச்சிட்டு போறாளே..( சொன்னது 11 வயது பெரிய மனுஷி.. வேற யாரு நானே தான்!)

அந்த அழுது வடியும் தெருவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் இரண்டு கொத்தவரங்காய் நீட்டினா மாதிரி இரட்டைப் பின்னலும் ஒரு கவுனும் ரெண்டு கால்களும் தெரிந்த உருவத்தை பார்த்ததும் ..

டேய் நாகேஷா போய் அது மைதிலியான்னு பாருடா...

சரி சித்தி .. 

அட ஆமா சித்தீ மைதிலியேதான்! 

ஏங்க எங்க குழந்தைய நீங்க ஏங்க புடிச்சுட்டு எடுத்துட்டு போறீங்க?

 

தம்பீ....குழந்தை என் கைய புடிச்சிட்டு ரொம்ப நேரமா நடந்து வந்துட்டு இருக்கு.. அது உங்க குழந்தைங்களா ?

பதில் சொல்லாமல் குழந்தையை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு வந்து அம்மாவிடம் விட்டதும் அவள் முதுகில் பொத்தென்று அடி விழுந்த சத்தமும் 'பே' என்று அவள் அழுத சத்தமும் எல்லோருக்கும் நிம்மதியை தந்தது என்றால் ஆச்சரியமாக இல்லை?

இப்படி எல்லாம் தொலைந்து போய் திரும்ப கிடைச்ச பொக்கிஷமான என் தங்கை மைதிலி இன்று 6 முதல் 60 வரை எல்லோருக்கும் மை'சித்தி' ( திலி தொலைந்து போய்!) என்ற செல்லமான சித்தியாக இருந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

இன்னமும் அவளுக்கு தான்தான் ஒரிஜினல் மைதிலியா இல்லை 

தவிட்டுக்கு வாங்கின குழந்தையா என்ற சந்தேகம் உண்டு. அதற்கு காரணம் அவளது சின்ன வயசு போட்டோ என்று பெரிதாக எதுவும் இல்லை .

எங்கள் எல்லோருக்கும் அந்த தவழற ஸ்டேஜ்ல இருக்கற போட்டோ உண்டு. அவளோடது மட்டும் கால வெள்ளத்தில் காணாமல் போய்விட்டது!!

ஏதோ ஜாடை இருக்கிறதால் பிழைத்தது.! 

ராஜேஸ்வரி நீலகண்டன்

Mythily Krishnamoorthy

மீண்டும் ஒரு கல்யாணம்

மீண்டும் ஒரு கல்யாணம்.By Rajineel Neelakant அம்மா நாளைக்கு காத்தால சீக்கிரம் ரெடி ஆயிடு. நான் இன்னொரு தடவை உனக்கு சொல்ல மாட்டேன். ஏண்டி என்னை இப்படி உசுர வாங்குற? இந்த வயசுக்கு மேல எனக்கு இந்த கல்யாணம்... கச்சேரி எல்லாம் இன்ட்ரஸ்ட் இல்லை .என்னை விட்டுடு..   ஏன்மா நான் இதைப் பற்றி திருப்பி உன் கிட்ட பேசுறதா ஐடியாவே இல்ல. மாலதி மாமி இன்னிக்கே மூணு நாலு தரம் போன் பண்ணி கேட்டுட்டா உங்க அம்மாவுக்கு இதுல சம்மதம் தானே ஒத்துண்டு தானே வரா. பின் வாங்க மாட்டாளே என்று ஏகப்பட்ட கேள்வி கேட்டுண்டே இருந்தா.  என்ன மாட்டிவிட்டு விடாதே  காலைல 6:30 மணிக்கு நான் வரேன். நாம   மண்டபத்துக்கு போறோம். . சிம்பிளா அங்க   கல்யாணம் கச்சேரி அமர்க்களம் அவ்வளவுதான் நான் அதுக்கு மேல நான் ஒண்ணும் சொல்லல. என் மாமியார் மாமனார்    எல்லாரும் நேரா அங்க மண்டபத்துக்கே வரேன்னு சொல்லியாச்சு.   நீ சொல்றத சொல்லிட்டே. ஆனா நீ வரச்சே நான் ரெடியா எல்லாம் இருக்க மாட்டேன்.    அம்மா ஒரு தரமான்னு  நான் சொல்றதை கேளு .அப்பா போய் கிட்டத்தட்ட ரெண்டு வருஷம் ஆயிடுத்து. அவரோட மல்லுக்கட்டியே நீ உனக்குன்னு வாழவே இல்ல. இன்னமும் நீ இப்படி  தனியா மோட்டு வளையை பார்த்துண்டு இருக்கிறது எனக்கு பிடிக்கல.     நான் எங்கடி தனியா இருக்கேன்? எனக்குன்னு ஒரு ரொட்டீன் இருக்கு. நான் பாட்டுக்கு சிவனேனு என் ஸ்லோகம் உண்டு என்னோட சமையல் உண்டுன்னு இருக்கேன். அதுல நீ என்ன தப்பு கண்டுபிடிக்கிறே? எனக்கு புரியல. சரி சரி அம்மா இந்த ஆர்கியுமென்ட் எல்லாம் வேண்டாம் காலையில் 6:30 மணிக்கு வரேன். நல்லா அழகா டிரஸ் பண்ணிண்டு இரு. அவ்வளவுதான்.அலுப்பாக இருந்தது ராதா மாமிக்கு. இந்த பொண்ணு நல்லது செய்றேன் என்று நினைத்துக் கொண்டு இப்படி நம்மை நாமாக இருக்க விடாமல் படுத்துகிறாள். சரி காலையில்  பார்த்துக் கொள்வோம் என்று வயிற்றில் பட்டாம்பூச்சி பறக்க தூங்கப் போகும் போது மீண்டும் செல்போனில் ஒரு வாட்ஸ்அப் மெசேஜ். அம்மா காலையில் 6:00 மணிக்கு நான் வந்து விடுவேன் என்று.  அடி போடி நீயும் உன் உற்சாகமும் என்று அலுத்தபடியே தூங்கப் போனாள்.   சொல்லி வைத்தாற் போல் காலை 6 மணிக்கு ஷோபா வந்து வாசல் கதவை  தட்டிவிட்டாள்.அம்மா குளிச்சாச்சா? என்னம்மா இந்த புடவையை கட்டிண்டிருக்கே? நல்ல பட்டு புடவையா கட்டிக் கூடாதா? நீ இந்த மாதிரி பண்ணுவேன்னு தெரிந்துதான் நான்  ஒரு  புது புடவையா எடுத்துண்டு வந்து இருக்கேன் . அதுக்கு மேட்ச்சா பிளவுஸ் இதோ இருக்கு .போன வாரம் வந்தபோது உன்னோட பிளவுஸ் ஒண்ணை அபேஸ் பண்ணிட்டு போய் டெய்லர் கிட்ட கொடுத்து அழகா தைச்சாச்சு. இந்த புடவையை கட்டிக்கோ நல்ல அழகான உனக்கு பிடித்த கிளி பச்சையில் வயலட் பார்டர். இந்த பிளவுஸ்சையும் போட்டுக்கோ .என்னடி இது? இந்த மாதிரி எம்பிராய்ட்ரி பிளவுஸ் எல்லாம் நான் போட வேண்டாம்னு முடிவு பண்ணி பல  வருஷம் ஆயிடுத்து. இப்ப போய் இதெல்லாம் போட்டு... என்ன ரொம்ப தான் படுத்துற.. சரிமா நான் படுத்தல. இன்னைக்கு ஒரு நாள் நான் சொல்றதை கேட்டுடு அப்புறம் நான் உன் வழிக்கே வரமாட்டேன் என்று சிரித்தாள் ஷோபா.வீட்டை பூட்டிக் கொண்டு கையில் ஒரு சின்ன பையுடன் கிளிப்பச்சை பட்டுப் புடவை கட்டி மெல்லிய பவுடர் பூச்சோடு நெற்றியில் ஒரு சிறு பொட்டை வைத்து  ஒரு ஜேடு மணிமாலையும் கழுத்தில் போட்டு  வந்த தன் அம்மாவின் அழகை காரில் இருந்தபடியே ரசித்து பார்த்தாள் ஷோபா.இந்த அம்மாவுக்கு தான் என்ன ஒரு வைராக்கியம்? எத்தனை கஷ்டப்பட்டாலும் முகத்தில் அது துளியும் தெரியாமல் இருப்பது எல்லோருக்கும் சாத்தியமில்லை. 52 வயதில் தன் வாழ்க்கையை தொலைத்ததாக நினைத்துக் கொண்டு ஒரு சிறிய வட்டத்தில் வளைய வரும் அம்மாவை எப்படி மாற்றுவது என்று ரொம்ப நாளாக யோசித்து அதற்கு இன்று முதல் ஒரு கதவு திறக்கிறது என்று கடவுளுக்கு நன்றி சொன்னாள். இனிமேலாவது தன் அம்மா சந்தோஷமாக இருக்கட்டும் என்றபடியே என்று நினைத்தபடியே காரை ஸ்டார்ட் செய்தாள். அம்மா கம்பர்ட்டபிளா உட்கார்ந்துக்கோ. இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல மண்டபம் வந்துடும் .அங்க எல்லாரும் உனக்காகத்தான் காத்துண்டிருக்கா  மறந்துடாதே. என்னை ஏண்டி இப்படி படுத்துற என்று திரும்பவும் அலுத்துக் கொண்டாள் ராதா மாமி. நெஞ்சில் கிர்ர்ரென்று ஹெலிகாப்டர் பறப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு . அம்மா கீழ இறங்கு மண்டபம் வந்துடுத்து. அட ரெடியாக வாசலிலேயே மாலையோட நம்ப தங்கம் அத்தை நிற்கிறாளே. அத்தை எப்படி இருக்கே சௌக்கியமா ? மகராசி உன்னால உங்க அம்மா சந்தோஷமா இருக்கிற சீனை நான் பாக்க போறேன். அதுக்காகவே விடியக் காத்தால வந்தாச்சு .இதோ பாரு ஒரு கூட்டமா எல்லாரும் சேர்ந்து அந்த பிள்ளையார்  சன்னதியில் நிற்கிறதை. வாம்மா ராதா. இன்னைக்குதான்  நிம்மதி ஆச்சு. என் தம்பியின்னாலும் அவன் உன்னை படுத்திய பாட்டை நான் கிட்ட இருந்து நிறைய பார்த்திருக்கேன் இனிமேலானு நீ நிம்மதியா சந்தோஷமா இருக்கணும் வா வந்து உட்காரு.  எங்க லேடிஸ்  குரூப் எல்லாம் சேர்ந்து சிம்பிளா ஏற்பாடு பண்ணி இருக்கிற இந்த சீதா கல்யாணத்தில் நீ தான் மெயின் பாடகி .உன்னுடைய பஜனை பத்ததியோடு சேர்ந்த அழகான கச்சேரியை கேட்க நாங்கள் எல்லாம் ரொம்ப ஆவலா இருக்கோம்.  சீதா கல்யாண வைபவத்துக்கு நீ பாட ஒத்துப்பயோ இல்ல உன்னோட பட்டாம்பூச்சி கூட்டுக்குள்ள அடைந்து விடுவியோ என்று எல்லாருக்கும் ஒரு சஸ்பென்ஸ் இருந்தது. இதோ இந்த மாலதி 100 கேள்வி என்ன கேட்டுட்டா.  அங்க பாரு அந்த மேடையில் பக்கவாத்தியாக்காரா எல்லாரும் ரெடி. நீ வந்து  உன்னோட கச்சேரியை ஆரம்பி.  "என் தம்பி உனக்கு பண்ணிய பெரிய துரோகம் நீ பாடக்கூடாது என்று உன் வாயை அடைத்தது தான்‌ அதற்கு அவனுடைய அக்காவாக நான் பரிகாரம் தேடிக்கிறேன். இந்த சீதா கல்யாண கச்சேரி உனக்கு ஒரு ஆரம்பம் தான்" என்று கண்களில் நீர் தளும்ப சொன்ன  நாத்தனாரின் காலில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்து கிட்டத்தட்ட 25 வருடங்களாக மறைந்து போயிருந்த தனது சங்கீத கலையை உயிர்ப்பித்தாள் ராதா மாமி. இனி ராதா மாமி வாழ்வில் எந்நாளும் கல்யாணமே.. வைபோகமே... சரிதானே. ராஜேஸ்வரி நீலகண்டன்

இடுகம்பாளையம் ஆஞ்சநேயர் கோவில்

இடுகம்பாளையம் ஆஞ்சநேயர் கோவில்.

By Rajineel Neelakant 

இன்றைக்கு சுமார் 750 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மத்துவ ஆச்சாரியார் ஸ்ரீவியாச ராஜ தீர்த்தர் சத்தியமங்கலம் வழியாக தமிழ்நாட்டுக்குள் நுழைகிறார். சத்தியமங்கலம் அருகே சிறுமுகை என்ற இடத்திற்கு வந்ததும் அவருக்கு மேனி சிலிர்க்கிறது.அவர் கண்களுக்கு மட்டும் ஒரு பெரிய வானரத்தின் பாதச் சுவடுகள் தெரிகின்றன.   மரங்களில் சக்தி வாய்ந்த ஒரு வானரத்தின் வால் அடித்து வெம்பிப்போன  பட்டைகள் கண்ணுக்கு தெரிகிறது .

பல்லக்கு போகிகளை கூப்பிட்டு இங்கேயே என்னை இறக்கி விடுங்கள் என்று உத்தரவு இடுகிறார்.

குருகளே நாம் போக வேண்டிய தூரம் இன்னும் நிறைய இருக்கிறது. இந்த அடர்ந்த காட்டில் நாம் இறங்குவது எதற்காக?  என்று கேட்பவர்களின் குரல் அவர் காதில் விழவே இல்லை.

 பல்லக்கில் இருந்து இறங்கியவர் ஒரு மரத்தின் அடியில் போய் கண் மூடி உட்காருகிறார்.

அவருடைய ஞான திருஷ்டியில் திரேதா யுகத்தின் நிகழ்வுகள் அப்படியே காட்சியாக விரிகின்றன. ராவண சம்ஹாரம் முடிந்துவிட்டது. ராமர் பட்டாபிஷேகமும் ஆகிவிட்டது அதன் பிறகு பல விரும்ப தகாத நிகழ்ச்சிகளாக சீதையின் வனவாசம் சீதை பூமாதேவியின் மடியில் மறைவது போன்றவை நடந்து  16,000 ஆண்டுகள் இந்த பூமியை ராமராஜ்யமாக நடத்தி வந்த ராமரும் தன் அவதார நோக்கம் நிறைவேறியதால் மீண்டும் வைகுண்டம் திரும்ப வேண்டும் என்று காலன் தனிமையில் அவரை அழைக்கும் நேரமும் வந்தது. 

.லவகுசர்களின் கையில் ஆட்சியை ஒப்படைத்து விட்டு சரயூ நதியில் இறங்கி மறைய முடிவு செய்த ராமருடன் அயோத்தி மக்களும் அவருடன் இராவண யுத்தத்தில் வீரமாக சண்டையிட்ட வானரக் கூட்டங்களும் சுக்ரீவன் போன்ற வானர அரசர்களும் மொத்தமாக அந்த சரயூ நதியில் இறங்கி அவரவர் உண்மை சொரூபத்தை அடைய துவங்கி ஆகிவிட்டது. ராமர் யாரெல்லாம் என்னோடு வைகுண்டம் வர பிரியப்படுகிறீர்களோ அனைவரையும் அழைக்கிறேன் என்று அறைகூவல் விட்டார் .ஆனால் அஞ்சனை மைந்தரான மாருதி மட்டும் எந்த தயக்கமும் இன்றி சற்றே தள்ளி தூரே நின்று ராமரின் அவதார காரியம் முற்றுப்பெற்றதையும் அவர் வைகுண்டம் ஏகுவதையும் பார்த்துக் கொண்டு கைகூப்பி அஞ்சலி பதமாக நின்றதும் ராமர் அவரிடம் சென்று மாருதி நீ என்னுடன் வர கிளம்பவில்லையா? என்று கேட்டதாகவும் ஐயனே வைகுண்டத்தில் ராம நாமம் உண்டோ? என்று கேட்டதாகவும் ராமர் உடனே ராமன் என்ற அவதாரம் பூமியில் முடிந்து விட்டது இனி நான் வைகுண்டம் சென்றால் என்னை  பரவாசுதேவன் என்றும் வைகுண்ட வாசன் என்றும் தான் தெரிந்து கொள்ள முடியும் என்றதும் அப்படி என்றால் நான் இந்த பூமியிலேயே இருந்து கொண்டு எங்கெல்லாம் உங்கள் ராமாயணம் படிக்கப்படுகிறதோ எங்கெல்லாம் ராம நாமம் ஒலிக்கிறதோ அங்கெல்லாம் சென்று என் கண்களில் நீர் வழிய நான் அதைக் கேட்டுக் கொண்டு ராமநாமம் ஜெபித்தபடி இருந்து விடுவேன் என்றதும் ராமர் அவருக்கு நீ சிரஞ்சீவியாக இருப்பாய் எனவும் ராம நாமமும் ராமாயணமும் இந்த உலகத்தில் இருக்கும் வரை நீயும் இருப்பாய் என்று ஆசீர்வதித்து சென்றுவிட்டார்.

அன்று முதல் வீர மாருதி கம்பீர மாருதி பக்த ஆஞ்சநேயராக சஞ்சீவி மலை இருந்த இமாச்சலத்தில் இருந்து தான் சுற்றி வந்த கிஷ்கிந்தா வரை பின் சீதையை கண்ட இலங்கை வரையிலும் மரத்துக்கு மரம் கிளைக்கு கிளை தாவி தாவி எங்கெல்லாம் ராமாயணம் காதில் விழுகிறதோ அங்கெல்லாம் தன்னை மறந்து இருப்பதும் ராமரின் காலத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளை அசைபோடுவதுமாக இன்பமாக இன்றும் இருக்கிறார்.  இப்படி அலைந்து திரிந்ததாலேயோ என்னவோ அவருக்கு கொஞ்சம் இளைப்பாறினால் தேவலை என்று தோன்றியது. அப்பொழுது இந்த சத்தியமங்கலம் காட்டிற்கு வந்து தான் பெரிய உருவோடு பீமனுக்கு துவாபர யுகத்தில் பறித்துக் கொடுத்த சௌகந்திகா மலர் ஒரு கையிலும் சுதர்சன சக்கரம் பதித்த மற்றொரு கரமுமாக இந்த இடுகம்பாளையம்  என்ற மலை சூழ்ந்த பிரதேசத்துக்கு வந்து லிங்க வடிவிலான ஒரு பாறையின் மேல் கால்களை நீட்டியபடி அமர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

இவை அத்தனையும் ஸ்ரீவியாசராஜரின் மனக்கண் முன் அப்பொழுதுதான் நடப்பதை போல காட்சிகள் விரிந்தன.

ஆஹா இந்த பாறை தான் எத்தனை கொடுத்து வைத்தது!  வானர வீரன் அனுமந்தராயன் மாருதி மைந்தன் சொல்லின் செல்வன் இந்த பாறையில் இளைப்பாறிய இடம் உன்னதமான தெய்வீகம் கொண்டது அல்லவோ! என்று தோன்றியதும் அதே இடத்தில் அந்தப் பாறையில் அஞ்சனை மைந்தனின் உருவத்தை செதுக்க சொல்லி சிறு கோவிலையும் கட்டி முடித்தார். 

கிருஷ்ண தேவராயரின் குலகுரு என்பதாலும் மத்துவ பரம்பரையின் முக்கியமான குரு என்பதாலும் அவர் வார்த்தைக்கு மறு வார்த்தை ஏது?

அற்புதமாக எழும்பியது அஞ்சனை மைந்தனின் கோவில் அவரும் அந்த ஆஞ்சநேயரை வணங்கி கண்களில் நீர் பெருக பிரியா விடை பெற்று  இடுகம்பாளையத்திலிருந்து தனது பயணத்தை தொடர்ந்தார் .

அப்படிப்பட்ட உன்னதமான ஒரு கோவில்தான் இடுகம்பாளையம் ஆஞ்சநேயர் கோவில் .

இன்று அந்த கோவிலுக்கு செல்லும் பாக்கியம் எனக்கு கிடைத்தது கோபியில் இருந்து கோத்தகிரி செல்லும் வழியில் சிறுமுகை என்ற கிராமத்தில் இடது புறம் திரும்பினால் சிறிது தூரம் உள்ளடங்கி கிட்டத்தட்ட ஏழு எட்டு கிலோமீட்டர் சென்றால் அற்புதமான இந்த ஆலயம் நம் கண்களில் படுகிறது. யாரும் கவனிக்காமல் சிதைந்து இருக்குமோ என்று நினைத்துச் சென்ற எனக்கு மிகப்பெரிய ஆச்சரியம் காத்திருந்தது.

மிக அழகாக பராமரிக்கப்பட்டிருந்த கோவில். சுத்தமான சுற்றுப்புறம். மிகப்பெரிய ஆலமரம். ஒரு துளி குப்பையும் கண்ணில் படாத பரிசுத்தம். அந்த வளாகத்திலேயே அங்கு பூஜை செய்யும் பட்டருக்கு குவாட்டர்ஸ் என்று அற்புதமாக ஒரு ஸ்தலம் இந்த ஆஞ்சநேயர் கோவில்.

மிக அழகாக கிட்டத்தட்ட ஐந்து அடிக்கு மேல்,  நடப்பதைப் போன்ற தோற்றத்துடன் முன்பே சொன்னபடி ஒரு கையில் சௌகந்திகா புஷ்பமும் இன்னொரு கையில் சுதர்சனம்  முத்திரை  பதிக்கப்பட்டும்  வாலில் மணிக்கட்டி அற்புதமாக கண்களில் கருணை பொங்க இதயத்தில் ராம நாமம் ஒலிக்க வேண்டும் வரம் வேண்டுபவருக்கு கொடுக்கும் பாவனையில் நிற்பதை பார்த்தால் அங்கிருந்து கிளம்பவே மனம் வராது.

ராம அவதாரம் முடிந்த பின் ஆஞ்சநேயர் இங்கு வந்ததாலோ என்னவோ எப்பொழுதும் ஆஞ்சநேயர் உடன் அவர் வணங்கும் ராமர் சன்னதி இருப்பதை போல இங்கு ராமர் சன்னதியை காண முடியவில்லை. கோஷ்டங்களிலும்  ஆஞ்சநேயரை சிலை உருவங்கள் தான் தென்படுகின்றன. கூப்பிய கரங்களுடன் ஆஞ்சநேயரின் விக்ரஹங்கள்தான். ஆனால் என்ன? எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருள் இங்கு அனுமனின் இதயத்தில் குடி கொண்டிருக்கும் போது எப்போதும் அருள் மழைதான். 

தமிழ் மாதத்தின் முதல் சனிக்கிழமை அன்றும் மற்றும் அனுமத் ஜெயந்தி ராம நவமி போன்ற முக்கியமான தினங்களிலும் ஆயிரக்கணக்கில் பக்தர்கள் வந்து இங்கு கூடுவதாகவும் அனைவருக்கும் அன்னதானம் செய்விப்பதாகவும் அங்கிருந்த பட்டர் கூறினார். கேட்கவே மனதுக்கு இனிமையாக இருந்தது.

 இடுகம்பாளையம் ஆஞ்சநேயர் கோவில் அதை தரிசனம் செய்பவர்கள் மிகவும் கொடுத்து வைத்தவர்கள் ஒரு முறை  சத்தியமங்கலம் வாருங்கள் அந்த ஆஞ்சநேயரை தரிசனம் செய்து ராமரின் அருளை பெறுங்கள்.

Rajeswari Neelakantan

யாருக்கு வைக்கிற ஆப்பு

என்ன அண்ணே இவ்வளவு மூச்சு இறக்க ஓடி வரீங்க என்ன ஆச்சு !!?

டேய் நமக்கு யாரோ வச்சுட்டாண்டா ஆப்பு,ஃ!

 என்னாது நமக்கு ஆப்பா! என்ன பேசுறீங்க இந்த ஏரியால  நாமதான் எல்லாருக்கும் ஆப்பு வைப்போம், நமக்கு ஆப்பா யாருண்ணே அந்த பெரிய மனுஷன்?

 

எவனோ ஒருத்தன் டா நிச்சயமா என் கையில மாட்டினா அவன் அத்தோட காலி .

சரிண்ணே மூடி மறைக்காம விஷயத்தை சொல்லுங்க.

நாம நம்ம ஏரியாவுல பண்ற அட்டகாசத்தை எவனோ போயி கவர்மெண்ட்ல சொல்லிட்டான்டா. நம்மள தேடிட்டு இருக்காங்க அரெஸ்ட் பண்றதுக்கு. இப்போ  கொஞ்ச நாளைக்கு நம்ம தலையை வெளியில காமிக்காம இருக்கிறது நல்லதுன்னு நினைக்கிறேன்.

 அண்ணே நாம உயிர் வாழுறதே இந்த ஏரியாவாலதா.. நாம ஒரு நாள் பயம் காட்டவில்லை என்றால் நம்மளை தூக்கி போட்டுட்டு வாங்க. நாம தலையை வெளியில காமிக்கலைன்னா அப்புறம் புவாக்கு என்னா செய்யறது?

 டூர் என்று ஸ்கூட்டர் சத்தம் கேட்கிறது..

  அண்ணே அண்ணே நம்ம அக்கா வராங்க அவங்களாண்ட போயி சொல்லுவோம். அவங்க நமக்கு தினமும்  அங்க இங்க அலைஞ்சு படி அளக்கறவங்க  அவங்க கொஞ்சம் படிச்சவங்க கூட..

  

 டேய் கவர்மெண்ட் ஆர்டர் வந்தா எந்த அக்காவும் எந்த சொக்காவும் எதுவும் செய்ய முடியாது ..ஆனா உனக்காக வரேன் .. டேய்..எல்லாரும் வாங்கடா.

அக்கா அக்கா அக்கா அக்கா 

இப்படி சூழ்ந்து நின்னு பேசினா நான் எப்படி டா  போவேன்? என்ன பிரச்சனை உங்களுக்கு வாய தொறந்து சொல்லுங்க!

 அக்கா அக்கா அக்கா... 

 

சரியா போச்சு நான் வீட்டுக்கு போறேன் எனக்கு வழி விடுங்க.

 அக்கா அக்கா..

 

அடடா சரி உங்களுக்கு ஏதோ பிரச்சனைன்னு புரியுது .அது என்னன்னு தெரியல நான் வீட்டுக்கு போயிட்டு  கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ணிட்டு அப்புறம் வரேன் அதுக்குள்ள யோசிச்சு வைங்க.

பாத்தியா உங்க அக்கா வீட்டுக்கு போய்ட்டாங்க . இந்தக் காலத்துல எவளையும் நம்ப கூடாது டா.. பேசாம ஒரு நாலு நாளைக்கு நம்ப தல மறவா இருக்கிறது பெட்டர்.

 ‌எல்லாரும் அவங்க அவங்களுக்கு தெரிஞ்ச சந்து பொந்துல போய் இருக்கிறத சாப்பிட்டு படுத்து கிடங்க. நான் கூப்பிட்டா ஒழிய யாரும் வெளியே வரக்கூடாது தெரியுதா..

ராத்திரி பத்து மணி தூரத்தில் பெரிய வேன் வரும் சத்தம் கேட்கிறது..

டேய் மன்னாரு கேக்குதா சத்தம் நம்ம கூட்டாளிங்க எல்லாம் எங்க இருக்காங்க?

 அண்ணே எல்லாரும் அதோ தெரியுது பாருங்க அந்த பள்ளத்தில் தான் உட்கார்ந்து இருக்காங்க.

 சரி சரி சத்தம் போட்டு காட்டிக் கொடுத்திராத   அதோ நிக்கிறான் பாரு அந்த சொட்டை தலையன் அவன மொள்ளமா பாரு.

   அவன் தான்டா நம்மள போட்டு கொடுத்தவன்.

இதோ வருதே வேனு அதுல தான் நம்மள அள்ளிப் போட்டுட்டு போக போறாங்க இனிமே இந்த வெளி உலகத்தை பார்க்கவே முடியாதுடா அங்க போய் நம்மள என்ன டார்ச்சர் பண்ணுவாங்களோ என்ன செய்வாங்களோ குழந்த குட்டிங்க எல்லாம் நாம இல்லாம..என்ன செய்யுமோ.. 

அண்ணே புலம்பாதீங்க அங்க பாருங்க அந்த அக்கா வந்திருக்காங்க அந்த ஆளோட ஏதோ பேசுறாங்க பாருங்க.

அட அந்த சொட்ட தலையன் கூட ஏதோ தலையை தலையை ஆட்டுறானே என்னடா இது வேன்ல இருக்கவங்க எல்லாம் நமக்கு பிஸ்கோத்து குடுக்குறாங்க கிட்ட போலாமா..வாயில போடலாமா ..

சார் இதுங்க எல்லாம் நம்ம ஏரியால இருக்கறதுனால தான் திருட்டு பயமில்லாமல் இருக்கோம் அவங்களுக்கு ஒரு தடுப்பூசி போட்டதோடு அவங்களை  விட்டுடுங்க நாங்க பார்த்துக்கிறோம் பேருக்கு வேணா ஒரு ஒன்னு ரெண்டு பேரை புடிச்சிட்டு போய் ப்ளூ கிராஸ் ல விட்டுடுங்க மத்தவங்க எல்லாம் இங்கே இருக்கட்டும் சார்.

மேடம் கார்ப்பரேஷனுக்கு தெரிஞ்சா எங்கள சத்தம் போடுவாங்க ஒரு நாலஞ்சு நாளைக்கு  எங்கேயாச்சும் கூட்டிட்டு போய் விட்டுட்டு திருப்பி கூட்டி கொண்டு வந்து விடுகிறோம் ..

சரிங்க சார் 

டேய் எல்லாரும் வாங்க..

 அக்கா அக்கா அக்கா அக்கா வள் வள் வள்...

அட அந்த சொட்டை தலையன் கூட பேசாம திரும்பி போறானே இருடா மவனே... ஒரு நாலு நாள் கழிச்சு திரும்பி  வருவேன் அப்ப நீ ரோட்ல நடக்கிறத நான் பார்த்துர்றேன்..

க்ர்ர்கர்ர்......

என் மாமியாரின் சமயோஜிதம்

1979 எனக்கு கல்யாணம் ஆன புதுசு. மதுரையில் ஏழு கிருஷ்ணராவ் தெரு அதுதான் எங்கள் மாமனார் மாமியாரின் வீடு. அங்கு இருந்தேன்.

 அப்போது ஒரு நாள் மதியம் ஒரு மணி இருக்கும். என் மாமியார் வேலைகள் எல்லாம் முடித்து சாப்பாடும் ஆகிவிட்டது .வாசலில் அமர்ந்து கொண்டு ஏதோ கல்கியோ ஆனந்த விகடனோ ஏதோ ஒன்று படித்துக் கொண்டிருந்தார் .

 அவர் எப்பொழுதும் புத்தகமும் கையுமாகத்தான் இருப்பார். கிடு கிடு என்ற வேலையை முடித்தாகி விட்டு நறுவிசாக காரியங்கள் செய்த பிறகு புத்தகம் தான் அவரது உலகம்.

 

 அப்படியே அமர்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்தபோது,, வாசலில் எதிர் பிளாட்பார்மில் மூன்று பேர் இங்கே போவதும் திரும்பியும் அங்கே இருந்து தெருவின் இந்த முனைக்கு வருவதும் என்று ஒரு ரெண்டு மூணு தரம் அலைந்து கொண்டிருப்பதை பார்த்ததில் அவருக்கு அந்த மூன்று பேரும் யார் என்பது புரிந்து விட்டது. 

 

அவர்கள் வேறு யாரும் இல்லை என் சித்தப்பாவான ஜா.ரா. சுந்தரேசன் மற்றும் குமுதம் ஆசிரியர் குழுவில் இருந்த ரா.கி.ரங்கராஜன் புனிதன் அவர்கள் மூவரும் தான். எங்கேயோ தேடிக் கொண்டே போவதும் வருவதுமாக இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு,‌" மாமா இங்க வாங்கோ! நீங்க தேடற வீடு இங்க தான் !!" என்று கைதட்டி அழைத்தார். உடனே அவர்கள் சந்தோஷ பூரிப்பில், "அப்பாடா! ராஜி வீடு இங்க தான் எங்கயோ இருக்குன்னு தெரியும். அதுதான் ரொம்ப நேரமா தேடிக்கொண்டிருந்தோம். எங்களை கரெக்டாக கண்டுபிடித்து விட்டீர்களே மாமி" என்ற படியே உள்ளே வந்தார்கள்.

 நல்ல வெயில். அவர்கள் மூன்று பேர் முகத்திலும் களைப்பு அப்பட்டமாக தெரிந்தது. உடனே எல்லாரும் கைகால் அலம்பிக் கொண்டு என்று சாப்பிட வாங்கோ என்றாரே பார்க்கணும்.. !

 

 அவர்கள் முகத்தில் சந்தோஷம் தாண்டவமாடியது. பாவம் நல்ல பசியா இருப்பேள் .. கொஞ்சம் ஆசுவாச படுத்திக்கோங்கோ. என்று பேனை ஆன் செய்துவிட்டு இதோ வரேன்னு என்று சொல்லி சமையல் அறைக்குள் நுழைந்தார் .

 

உள்ளே பாத்திரம் எல்லாம் அலம்பி தேய்க்க போட்டு ஆகிவிட்டது என்பது எனக்கு நன்றாக தெரியும் .

நான் ஆச்சரியத்துடன் என் மாமியாரை பார்க்க,," அவர் சித்த உள்ளவா ராஜி" என்றபடி என்னை உள்ளே அழைத்து" கடகடவென்று அந்த உருளைக்கிழங்கு நாலாக வெட்டு "என்று எனக்கு ஆர்டர் போட்டுவிட்டுகிடு கிடுவென்று ஒரு கேசில் குக்கர் சாதம் பருப்போடு இன்னொரு பக்கம் உருளைக்கிழங்கை வேக வைத்து பிறகு ஒரு பாத்திரத்தில் தக்காளியை நிறைய போட்டு ரசம் ஒரு பக்கம் . இன்னொரு பக்கம் ஒரு கைப்பிடி தேங்காய் துருவி அள்ளிப்போட்டு சாம்பார் ,உருளைக்கிழங்கு கறி என்று கம கம என்று வாசனையுடன் அரை மணி நேரத்திற்குள் அருமையான சமையல் ரெடி.( அவருடைய அதிரடி சமையல் உலக பிரசித்தம். ஒருமுறை அதை என் அம்மாவிடம் ஸ்லாகித்து சொல்லியதில் என் அம்மா சரிடி மா எனக்கு அவ்வளவு சமத்து போறாது என்று முகவாக்கட்டையில் இடித்துக் கொண்டு போனது வேற கதை!)

 எல்லோருக்கும் வாழை இலை போட்டு "எல்லாரும் வாங்கோ" என்றதும் துளி கூட பிகு செய்யாமல் இலையில் முன் அமர்ந்தார்கள். முதல் இலைக்கு பால் பாயசமும் வந்து ஒரு கரண்டி விழுந்தது.சுட சுட சாதமும் உருளைக்கிழங்கு கறியும் தீர தீர சாதமும் இலையில் விழ ஐயோ மாமி போறும் போறும் என்று கதறும் அளவுக்கு ரசம் வரை முடிந்ததும் எல்லோரும் இன்னொரு ரவுண்டு பாயசம் போட்டுக்கோங்கோ முதல் இலைக்கு போட்டதோடு சரி என்றார்.

 இத்தனையும் ஆச்சரியத்தோடு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு அந்த நிமிடம் திக் என்றது. ஏனென்றால் முதல் இலைக்கு போடுவதற்கு மட்டும்தான் ஒரு சின்ன டபராவை குழைந்த சாதத்தையும் பாலையும் சக்கரையும் போட்டு கலந்து வைத்தார். அதற்கு பிறகு பாயசம் அங்கு ஒரு சொட்டு கூட இல்ல. என்ன தைரியமாக பாயசம் விட்டுக்கோங்கோ என்று சொல்கிறார் என்று நான் அப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது மூவரும் ஒரே குரலில் ஐயோ மாமி இனி ஒரு சொட்டு கூட எங்களால எதுவும் சாப்பிட முடியாது கொஞ்சம் போல சாதம் போட்டு மோர் மட்டும் போதும் என்று வேண்டி கேட்டுக்கொண்டார்கள். அதெல்லாம் கிடையாது..கொஞ்சம் பாயசம் எடுத்துண்டு வா ராஜேஸ்வரி என்று அவர் என்னை வேறு ஏவினார்.. 

 

 ஏதோ நல்ல காலம் என் திருதிரு விழியை மறைத்துக் கொண்டு விட்டேன் . பிறகு இருந்த தயிரை மோராக மாற்றி ( ஃபிரிட்ஜ் இல்லாத காலம் அது.) இலையில் விட்டு திரும்பவும் ஒரு ரவுண்டு பாயசம் சந்தேகத்துக்கு சாதம் என்று அவர்களை கேட்டு திண்டாட வைத்து... இல்லாத பாயசத்தை பொய்யாக உபசரித்து அடித்து சொன்னது சாப்பிடுபவரின் உள்ளத்தை நிறைத்தால் அந்த பொய்யில் ஏது தவறு...

 இப்பொழுது நினைத்தாலும்...

 

 என் மாமியாரின் அந்த குணம் கடைசி வரை நான் ஆச்சரியப்பட்டது.முடிந்த அளவு நான் அதை பழக்கத்தில் கொண்டுவர நினைத்தாலும் அவர் அளவிற்கு செய்தேனா என்பது சந்தேகமே.

இதே போல வெந்நீர் மட்டுமே குடிக்கும் எங்கள் புக்காத்து பெரியப்பாவிற்கு வெந்நீர் தான் என்று அடித்துச் சொல்லி பானையில் இருந்து தண்ணீர் கொடுப்பார். அவரும் சாரதா இது வெந்நீரில்லை என்று உனக்கும் தெரியும் எனக்கும் தெரியும் ஆனா உன் நல்ல மனசுக்கு என்னை இந்த பான தண்ணி ஒன்னும் செய்யாது என்று வாங்கி குடித்தபடியே சிரிப்பார். 

இப்படி பல புரை தீர்த்து நன்மை பயக்கும் பொய்களை அவர் வாழ்நாளில் சொல்லி கொண்டு இருந்தார். அதனால் சந்தோஷப்பட்ட உள்ளங்கள் இன்னும் அவரை வாழ்த்தி கொண்டு தான் இருக்கின்றன.

இந்தியாவில் வயோதிகம்

 எங்கள் குடும்பத்தில் நாலாந்தலைமுறைக்காரர் ஒருவர் சிவலோக பிராப்தி அடைந்த காரணத்தால் 10 நாட்கள் எங்களுக்கு தீண்டல் என்று முடிவாகிற்று. (அவர் இறந்த பிறகு தான் அவர் எங்களுக்கு தாயாதிக்காரர் என்பதே தெரிய வந்தது வேற விஷயம்) இதோ இன்று நான்காம் நாள். ஆனால் இந்த நாலு நாட்களுக்குள் எனக்கு கிடைத்த ஞானோதயம்..,

 

 மார்கழி மாதம் பரபரவென்று இயங்கும் மாதம். விடியற்காலையில் எழுந்து வாசல் தெளித்து கோலம் போட்டு சுவாமி விளக்கேற்றி வாசலில் விளக்கு துளசி மாடத்திற்கு விளக்கு வைத்து திருப்பாவை திருவெம்பாவை சொல்லி அதன் பிறகு குளித்து மடியாக சமையலை முடித்து என் பூஜை அதை தவிர கணவரின் பஞ்சாயதன பூஜை அதன் பிறகு ராமாயண பாராயணம் என்று மூச்சு விட நேரமில்லாமல் அடுத்தடுத்து நம் மனதை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கும் காலை நேரம்.

  பிறகு ஒரு சிறு இடைவேளைக்கு பிறகு மாலையில் மறுபடியும் நாராயணீயம் பகவத் கீதை என்று வகுப்புகளும் பாராயணங்களும் தொடரும் ஏழு மணிக்கு மேல் அக்கடா வென்று உட்கார நேரம் கிடைக்கும். இப்படி அவ்வை சண்முகி மாதிரி ஓடிக் கொண்டிருந்த அற்புதமான நாட்கள் திடீரென்று ஸ்தம்பித்து போனது. 

  நடுவில் இன்று திருவாதிரை அந்த பண்டிகையும் இல்லாமல் போனது. களியும் கூட்டும் நடராஜர் கண்களுக்கு எட்டாமல் போனது.

காலையில் எதற்கு எழுந்து கொள்கிறோம் என்பதே புரியாமல் எழுந்து குளித்தும் குளிக்காமலும் சமையலை முடித்து பிறகு 8 மணி தானா ஆகிறது என்று கடிகாரத்தை உற்றுப் பார்த்துவிட்டு கொஞ்ச நேரம் மொட்டை மாடியில் மேலும் கீழும் நடந்தால் மணி 9 . அதுக்கப்புறம் பத்து மணி ஆயிடுச்சு சாப்பிடலாமா என்று கேட்டபடி வரும் கணவருடன் சுட சுட சாப்பிட்டுவிட்டு மீண்டும் மொபைலில் மதியம் வரை மத்யமரையும் மற்ற சில மனிதர்களையும் படித்துவிட்டு கூகுள் நியூஸ் அந்த நியூஸ் இந்த நியூஸ் என்று பொழுதை ஓட்டிவிட்டு டிவியில் புரிந்தது புரியாதது அறிந்தது அறியாதது என்று பல நிகழ்ச்சிகளையும் சினிமாக்களையும் பார்த்துவிட்டு மணி பார்த்தால் 1 மணி ஆக இருக்கும்.லேசாக பசிக்கிறது என்று மீண்டும் கொஞ்சம் சாதம் தயிர் ஊறுகாய் என்று ஓட்டிவிட்டு படுத்து எழுந்து காபி குடித்து ராத்திரி டிஃபன்....  

 சாப்பாடு மட்டுமே வாழ்க்கை என்றானது. மணி எப்போதடா ஒன்பது ஆகும் என்று காத்திருந்து படுக்கையில் விழுந்தால் மனம் வெறுமையில் இன்று என்ன சாதித்தோம் என்று யோசித்து வராத தூக்கத்தை வரவழைத்து தூங்குகிறோம்.

நடுநடுவே மானே தேனே போல பேத்தியின் கதைகளும் பேரனின் வாய் மூலம் அன்றைய நிகழ்வுகளையும் கேட்டாலும் நமக்கே நமக்கு என்று இருக்கும் ரொட்டீனில் ஏதோ ஒரு பெரிய பள்ளம் விழுந்தது போல இருக்கிறது.

 அப்பொழுதுதான் வெளிநாட்டில் இருக்கும் முதியோர்களின் நினைவுகள் கண்முன்னே எனக்கு தோன்றின. நான் அமெரிக்காவில் நான்கு வருடங்கள் இருந்த பொழுது அங்குள்ள வயதானவர்கள் யாரும் இல்லாமல் முதுமையின் தனிமையில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் வெறுமே நிலை குத்திய கண்களோடு தங்கள் வாழ்வை கழிக்கும் அவலத்தை, நாட்களை எப்படி கழிப்பது என்று தெரியாமல் வெற்று வாழ்க்கை வாழும் நிலையை யோசிக்க தோன்றியது.

 

வாழ்ந்து முடித்த வாழ்க்கையின் நினைவுகளும் மறந்து இனி மரணத்தை மட்டுமே எதிர்நோக்கி காத்திருக்கும் அவலத்தையும் நினைக்கும் பொழுது அடடா நாம் எவ்வளவு கொடுத்து வைத்தவர்கள்.‌ பூஜை புனஸ்காரங்கள் என்று நம் முன்னோர்கள் நம் வயதான காலத்தை மன நிறைவோடு கழிக்க வழி செய்து வைத்திருக்கிறார்கள். வானப்பிரஸ்தம் என்று ஒன்றை ஏற்படுத்தி இறை சிந்தனையோடு கூடிய எளிய வாழ்க்கையை வரையறுத்து ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரு குறிக்கோளுடன் வாழ்ந்து நாம் மரணத்தை மனநிறைவோடு ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவத்தை மெல்ல மெல்ல நம் மனதில் பதிக்கும் வாழ்க்கை முறையை எத்தனை தரம் போற்றினாலும் தீராது.

கர்ம வினைகளுக்கு ஏற்ப நமக்கு ஜென்மங்கள் உண்டு என்ற நம்பிக்கையால் இந்த ஜென்மாவில் நம் முதுமை காலத்தையாவது இறைவன் அருளோடு இறை சிந்தனையோடு கழித்தால் வரும் ஜென்மாக்களில் நமக்கு அதன் பலன் உண்டு என்ற நம்பிக்கையால் வயசாயுடுத்து இதையெல்லாம் படித்து நான் என்ன செய்யப் போறேன் என்று சலித்துக்கொள்ள வழி இல்லாமல் செய்த நமது சனாதன நம்பிக்கை எப்படிப்பட்ட ஒரு பூஸ்டர் நம் வாழ்க்கைக்கு என்று நினைத்தால் பெருமையாக இருக்கிறது. பண்டிகைகளும் திருவிழாக்களும் ஒன்றும் இல்லாவிட்டால் கிருத்திகையும் சஷ்டியும் ஏகாதசியும் நம்மை மனதை வேறு எதிலும் அலையவிடாமல் வைக்கிறதே..

இதோ நான்கு நாட்கள் ஓடி விட்டது. சும்மா இருக்க பிடிக்காமல் ஞானபரமாக தானே இந்த புத்தகங்கள் என்று திருவாசகத்தையும் கந்தர் அனுபூதியையும் மனம் உருக பாட ஆரம்பித்து விட்டேன்‌. முதுமை ஒரு வரம். அது இந்த பாரத நாட்டின் ஸ்பெஷாலிட்டி என்று நினைத்தால் பெருமிதமாக இருக்கிறது.

 இந்த அற்புதமான பாரத திருநாட்டில் பிறந்தது மட்டுமல்ல இங்கேயே வாழும் வாய்ப்பையும் அளித்த இறைவா உனக்கு மிக்க நன்றி.

பி. கு.

இந்த பத்து நாள் தீண்டலில் எனக்கு கிடைத்த ஒரே நல்ல விஷயம் இந்த ஞானம் தான். என் உறவுக்காரர்கள் அனைவரும் இனி சாகா வரம் பெற்றவர்களாக இருக்க இறைவனை வேண்டுகிறேன் 😄

ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு குருவின் அவசியம்

ஆன்மீக குரு என்ற தலைப்பில் நிறைய போஸ்ட்கள் இங்கு பலராலும் போடப்படுகின்றன.

 முதலில் அந்த தலைப்பு கொடுத்ததன் மூலம் நம்மிடமிருந்து என்ன தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறார்கள் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள முடியுமானால் அதுவே ஒரு பெரிய விஷயம் .

 

ஆன்மீகம் என்பது என்ன?. நமது ஆத்மாவை அறிதல் என்றே நான் புரிந்து கொள்கிறேன்.ஆத்மாவை அறிவது அதாவது நம்மை அறிவது.

அந்த தேடலின் தொடக்கம் மிகவும் அடிப்படையான ஒரு கேள்வி. நான் யார்?

 

 இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதிலும் இருக்கும் பல நூறு கோடி உயிர் மற்றும் ஜடப்பொருள்களில் நாமும் ஒரு சிறு துளி. அப்படிப்பட்ட பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்சத்தில் நான் யார் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்வதற்கு நமது ஆயுள் போதாது .

 

 அதற்குத்தான் நமது வேதங்களிலும் வேதாந்தங்களிலும் பல பல மேற்கோள்களும் கதைகளும் அறிவுரைகளும் திரும்பத் திரும்ப சொல்லப்பட்டு இருக்கின்றன. வேதங்களை புரிந்து கொள்ள முடியாத போது புராணக் கதைகளும், நம் பாரத தேசத்தில் வாழும், வாழ்ந்த பல மகான்களின் வரலாறும் நமக்கு உதவுகின்றன. 

 

குரு என்பவர் யார்?

 கோ குரு?

  எனும்பொழுது இந்த பவசாகரத்தை தானும் தாண்டி நம்மையும் தாண்ட வைப்பவர் என்பது ஆதிசங்கரர் சொன்ன பதில்.

  நமது சனாதன தர்மத்தில் இந்த பவசாகரம் அதாவது சம்சாரக்கடல் என்பது பார்க்க பிரம்மாண்டமாக நம் அறிவுக்கு எட்டாததாக தாண்டவே முடியாததாக தோன்றினாலும் அனுமார் இலங்கையை அடைய கடலை தாண்டியது போல அதை சுலபமாக நம்மை தாண்ட வைப்பவர் யாரோ அவரே குரு.

 

 ஒரு நல்ல குருவை தேர்ந்தெடுப்பதில் நமக்கு பக்க பலமாக இருப்பது நமது ஆன்மீக தேடல். அதன் தீவிரம் . ஒரு சிஷ்யனின் தேடலின் தீவிரத்தைப் பொறுத்தே ஒரு நல்ல குரு கிடைப்பார் .

 ஈஸ்வரனே ஒரு குருவாக நம்முன் தோன்றுகிறார் என்பதே நமது நம்பிக்கை.

 

 நமது பெரியோர்களின் வாக்கின்படி குரு ஒரு நல்ல சிஷ்யருக்காக தவம் செய்வாராம். ஆதிசங்கரர் வருகைக்காக கோவிந்த பகவத் பாதர் பல ஆண்டுகளாக நர்மதை நதிக்கரையில் காத்திருந்ததை ஆதிசங்கரரின் வரலாற்றை பார்த்தால் நமக்கு தெரியும்.

 

 எனவே குருவைத் தேடி நாம் போவதை விட குரு நமக்காக காத்திருப்பது என்பது நமது ஆன்மீக தேடலின் வெற்றி .

 

 பல பல விதமாக குரு என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தத்தை கற்பித்து அவரால் நமக்கு என்ன ஆகும் என்பதை வெறும் பொருளாதார ரீதியாகவும் நமது இன்றைய வாழ்க்கைக்காகவும் அவரை பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டி குருமார்களை நாடுவது நாம் செய்யும் தவறு தானே தவிர குரு என்பதின் தத்துவத்தில் உள்ள பிசகு அல்ல.

 

 ஒரு குழந்தைக்கு நல்ல படிப்பு தேவை என்றால் எத்தனை விதமாக நாம் ஆராய்ச்சிகள் செய்து பல பள்ளிகளை குறித்த தகவல்களை திரட்டி பிறகு ஒரு நல்ல முடிவு எடுத்து நம் குழந்தைகளை சேர்க்கிறோம். அந்த தேடலின் தீவிரம் நம்மை ஒரு சரியான இடத்தில் கொண்டு சேர்க்கிறது.

 

 அதைப்போலத்தான் குருவின் தேடலும். இதை புரிந்து கொள்ளாமல் எடுக்கும் முடிவுகளால் நாம் வழி தவறி சென்று விட்டு குரு என்ற தத்துவத்தையே ஏளனம் செய்வது நம் அறியாமையை தவிர வேறு என்ன? 

இளமைக் காலத்தில் பக்தியும் பண்பும் கொண்டு நாம் வளர்ந்து பின்பு அந்த பக்தியும் பண்பும் முதிர்ச்சி அடையும் பொழுது உலகம் குறித்த நம் பார்வையும் மாறுகிறது. அப்பொழுது இந்த சாரமற்ற வாழ்க்கையை நாம் உணரும் பொழுது நமது மனம் உள்நோக்கி பயணிக்கிறது.

அந்த சமயத்தில் ஒரு நல்ல குருவின் அருள் பார்வை கிடைக்கும் பொழுது அந்த சக்தி நமக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக மட்டுமல்லாமல் ஒரு கடலை தாண்ட உதவும் படகு போல நம்மை சுலபமாக இந்த சிக்கலான வாழ்வியலில் இருந்து பிறவிப் பெருங்கடலை தாண்ட வைக்கிறது.

குருவின் கடைக்கண் பார்வையே நம்மை உய்விக்கும் என்றாலும் நமது பங்கு அதில் நிறைய இருக்கிறது .ஒரு தீவிர ஆன்மீகத் தேடலின் அத்தியாவசிய அங்கமாக ஆறு விஷயங்கள் நமக்கு உபதேசிக்கப்படுகின்றன.

சமம்”, “தமம்”, “உபரதி”, “திதிக்ஷை”, “ச்ரத்தை”, “ஸமாதானம்” என்பதே அவை.

மனதை வெளி விஷயங்களில் அலையவிடாமல் அடக்குவது சமம். புலன்களை அடக்குவது தமம். பிறகு உபரதி என்பது எந்த பாதிப்பும் இல்லாமல் உள்முகமாக நிலைத்து நிற்பது. திதீக்ஷை என்பது பொறுமை.

சிரத்தை என்பது சாஸ்திர விஷயங்களிலும் குருவின் வாக்கியத்தில் உறுதியான நம்பிக்கை. அடுத்து சமாதானம் என்பது உறுதியாக ஆத்மாவை பிரம்மத்தில் நிலைக்க வைப்பது.

இவை அனைத்தையும் ஒருங்கே கொள்ளும் ஒருவனுக்கு முமூக்ஷு என்று பெயர். அதாவது மோக்ஷத்தை அடைவதில் விருப்பம் உடையவன்.

 இது அனைத்தும் ஒரு குருவின் உபதேசத்தால் மட்டுமே ,அவருடைய வழிகாட்டுதலில் மட்டுமே ஒருவனை இந்த நிலைக்கு உயர்த்தும்.

ஒரு தீபத்தை ஏற்ற வேண்டும் என்றால் ஒரு நல்ல அகலில், நன்கு உருக்கிய நெய் விட்டு உள்ளங்கையில் வைத்து திரித்த விளக்குத்திரியை விட்டு பக்குவப்படுத்தி வைக்கும் பொழுதுதான் அதில் சுலபமாக விளக்கேற்ற முடியும். அதேபோலத்தான் நம்மை நாம் பக்குவப்படுத்திக் கொள்வதும். பக்குவமான அந்த கணத்தில் அந்த ஈசனே ஒரு குருவாக நம் அக விளக்கை ஏற்றி வைக்க வருவார்.

 ஒன்றும் ஒன்றும் இரண்டு என்று சொல்வதற்கே ஒரு குரு தேவைப்படும்போது இந்த பரம்பொருளும் நீயும் ஒன்றே என்று சொல்லும் மிக உயர்ந்த தத்துவத்திற்கு ஒரு குரு இல்லாவிட்டால் எப்படி?

வாழ்வது ஒரு முறை என்றும், மறு ஜென்மாவில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்றும், என் மனதிற்கு விரோதம் இல்லாமல் நான் நல்லவனாக இருக்கிறேன் அது போதும் என்றும் எனக்கும் கடவுளுக்கும் நடுவில் மூன்றாவது மனிதர் இதற்கு என்றும் விதண்டாவாதம் பேசி நமக்கு தெரியாத ஒன்றை புரியாத ஒன்றை ஆராயாமல் அது தவறு என்று கூறுவதற்குப் பெயர் அறியாமையே அன்றி வேறு என்ன?

ஆனால் இப்படி சொல்பவர்களும் மனதில் அந்தப் பேருண்மையை உள்ளே தேடிக் கொண்டே இருப்பவர்கள் தான். எனவே என்றோ ஒரு நாள் அவர்கள் மனமும் உள்நோக்கி திரும்பும் பொழுது ஒரு குரு அங்கும் பரிணமிப்பார் ‌.

அவர்தான் இவர்களின் ஆன்மீக குரு என்பதை அப்பொழுது புரிந்து கொள்வார்கள்.

ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹ.

ராஜேஸ்வரி நீலகண்டன்.

போஸ்ட் போடலையோ போஸ்ட்

போஸ்ட் போடலையோ போஸ்ட். 

By 

Rajineel Neelakant 

ஏம்மா கொஞ்சம் இங்க வரியா?

 என்ன காலங்காத்தால என்ன கூப்பிடுறீங்க?

 

 இல்ல மத்தியமர்ல எழுதுவதற்கு ஏதாவது ஒரு கரு இருந்தா சொல்லு..

 

 என்னமோ கடையில கத்திரிக்காய் வாங்குற மாதிரி கேக்குறீங்க .

 

 கடையில வாங்கறதுனா அப்பவே வாங்கி முடிச்சிருப்பேனே. உன்கிட்ட ஏன் கேட்கிறேன்.. கொஞ்சம் யோசிச்சு சொல்லு..

 

 என்னமோ.. என்னத்த சொல்றது சரி. இப்பதான் எல்லாரும் மாமியார் மருமகள் அது இதும்னு எழுதறாங்களே. அது மாதிரி ஏதாவது எழுதுங்கோ.

 

 மாமியாராவது மருமகளாவது நம்ப வீட்டுல ஒண்ணே ஒண்ணு கண்ணே கண்ணுன்னு ஒரு பொண்ணு. அது கல்யாணம் ஆகி போயிடுச்சு. நான் எங்க போறது மாமியார் மருமகளுக்கு. நீ உன் மாமியாரோட இருந்தத வேணும்னா எழுதறேன்.

 

 ஏன் என் மாமியார் கூட எனக்கு என்ன? நல்லாத்தானே வச்சிருந்தேன் கடைசி வரைக்கும்.

 

 அப்படின்னு நீ சொல்ற ஆனா உலகம் என்ன சொல்லுது?

 

 அது சரி. உலகம் ஆயிரம் பேசும். நான் எப்படி வெச்சிருந்தேன் எங்க மாமியாரைன்னு எனக்கும் தெரியும். உங்க அம்மாக்கும் தெரியும். உங்க அம்மாவுக்கு வேணா என்னை பிடிக்காமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனா நான் அப்படி இல்லை. நான் யாருக்கும் ப்ரூவ் பண்ண வேண்டியதும் இல்லை..ம்க்கும்..

என்ன வம்புக்கு இழுக்கலனா உங்களுக்கு ஆகாதே..

சரி சரி அத வுடும்மா. வேற... ஐடியா?

ஏதோ அந்த கோயில் இந்த கோவிலுக்கு எல்லாம் போய் சிலை எல்லாம் தன்னோட பேசுதுன்னு யாரோ அழகழகா எழுதுறாங்களே. அது மாதிரி ஏதாவது கோயில் பற்றி எழுதுங்க.

சரியா போச்சு. கோயிலுக்கு போனா சாமியே என்ன பாக்க மாட்டேங்குது. இதுல கோயில்ல இருக்கிற சிலையா என்ன பாத்து பேசப் போவுது. கொஞ்ச நஞ்ச சிரிப்பையும் விட்டுட்டு உன்னை மாதிரி தோள்ல இடிச்சுக்கிட்டு வேற பக்கம் மூஞ்சியை திருப்பிக்குது. அதெல்லாம் நமக்கு வராதுமா வேற ஏதாவது சொல்லு. 

வேற என்ன ...ஏதாவது சமையல் குறிப்பு எழுதுங்க. 

சமையல் குறிப்பா!! நீ செய்யற சமையல பத்தி குறிப்பு எழுதினால் என்னைய மத்தியமர்ல இருந்து தூக்கிடு வாங்க..

 அதானே பார்த்தேன் திரும்பவும் என்கிட்ட தானே வம்புக்கு வருவீங்க. ஏன் நான் சமைக்கிற சமையலுக்கு என்ன குறைச்சல்? பல்லி மாதிரி இருந்த உடம்பு இப்போ யானை மாதிரி ஆயிருக்கே அதுக்கு யார் காரணம் உங்க அம்மாவா பண்ணாங்க? நான் தான் உங்களை நாற்பது வருஷமா வளர்த்துக்கிட்டு வரேன்..

எங்க அம்மா என்ன ஆரோக்கியமா வச்சிருந்தாங்க. நீ பண்ண சமையல ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு lab எலி மாதிரி எனக்கு போட்டு போட்டு நாக்கும் செத்துப் போச்சு. உடம்பும் பெருத்து போச்சு. அதை விடு இப்ப அதை பத்தி பேசி என்ன புண்ணியம் ? வேற ஏதாவது ஐடியா சொல்லு.

ஊர்ல இருக்கிறவங்க எல்லாம் என் சமையல புகழ்ந்தாலும் வீட்டில இருக்கிற உங்களை என்னால திருப்தி படுத்த முடியாது. சரி இத பத்தி இப்ப என்ன? 

 ஏதாவது கை வேலை கிய் வேலை தெரிஞ்சா அதைப்பற்றி ஏதாவது எழுதுங்க. எல்லாரும் நான் அதைப் பண்ணேன் இதப் பண்ணேன். பொம்மை.. பையி அப்படின்னு போடுறாங்களே. பெயிண்டிங் பண்ணறது , யாரு முகத்தயாவது வரையறது அப்படி அது மாதிரி எதையானு போட்டு வையுங்க .

!!? பெயிண்டிங்காவது படமாவது ?ஏன்மா என்ன பாத்தா எப்படி இருக்கு? ஒரு பென்சில் கூட என்னால ஒழுங்கா பிடிக்க முடியாது இதுல எங்கேர்ந்து வரையறது? கை வேலை வேறயா? என்னய போய் கை வேலை செய்ய தெரியுமான்னு கேக்குற. உனக்காக பாத்திரம் தேய்ப்பேன் துணி துவைப்பேன் அவ்வளவுதான் எனக்கு தெரியும். வேற கை வேலை எல்லாம் தெரியாதே

அடடா அடடா இவரு பாத்திரம் தேய்ப்பராம். துணி துவைப்பாராம். வீடு கூட்டுவாராம். நான் கால் மேல கால் போட்டுகிட்டு உல்லாசமா டிவி பார்ப்பேனாம். வந்துட்டாரு சொல்றதுக்கு. கேக்குறவங்க கேப்பாங்கன்னா கேழ்வரகுல நெய் வடியுதும்பாங்களாம்.

ஏன் அப்போ கோவிட் சமயத்துல நான் உனக்கு எவ்வளவு வேலை செய்து இருக்கேன்..

 செஞ்சுட்டாலும்.. அப்ப நான் 40 வருஷமா இந்த வீட்டுக்கு குப்பை கொட்டறேனே அதை எங்கே எழுதறது?

சரி விடுமா அத . இனிமே குப்பையை நான் கொட்டிடுறேன். இப்போ ஐடியா.. ஐடியா.. ஐடியாவை சொல்லு.

ஏதாவது பழங்கதைய சொல்லுங்க.. நான் 1950ல ட்ரெயின்ல போனேன். 1970 ல பஸ்ல போனேன் .1990ல அமெரிக்காவுக்கு போனேன் ஆப்பிரிக்கா போனேன் அப்படின்னு எதையாவது சொல்லுங்க..

நான் அடுத்த தெரு கூட தாண்டினதில்ல. என் ஆபீஸ் அடுத்த தெரு. பின்னால உன் பொறந்த வீடு. என் வாழ்க்கை இத்தனநாளும் மூன்று தெருவிலேயே முடிஞ்சு போச்சு.

அதைத்தான் நான் ரொம்ப நாளா புலம்பறேன். ஒரு சினிமா உண்டா ஒரு கடைகண்ணி உண்டா? ஒரு நாலு ஊர் போய் பார்த்தது உண்டா? உங்களுக்கு வடிச்சு கொட்டியே என் வாழ்க்கையும் முடிஞ்சு போச்சு..

ஏன் பத்து வருஷம் முன்னால கூட பெங்களூர் போனோமே மறந்து போச்சா

எப்படி மறக்கும்? அன்ரிஸர்வ்ட் கம்பார்ட்மெண்ட்ல என்னய திணிச்சு அங்க போய் இறங்குறதுக்குள்ள தலைவிரி கோலமா புடவை ஒரு பக்கம் பை ஒரு பக்கம்னு நான் இறங்க கல்யாணத்துக்கு வந்த புள்ள வீட்டுக்காரங்க அத்தனை பேரும் என்ன பாத்து சிரிப்பா சிரிச்சது எனக்கு மறக்குமா? அழகா ஒரு ரிசர்வ்ட் கம்பார்ட்மெண்ட்ல ஏசியில கூட்டிட்டு போறதுக்கு வக்கு இல்ல, 10 வருஷம் முன்னால பெங்களூருக்கு போன கதையை ஞாபகப்படுத்துறாரு..

சரி மா அதையும் விடு. வேற ஏதாவது டாபிக் சொல்லு

சினிமா பத்தி ? பழைய சினிமா பாட்டு. அதுல கொஞ்சம் கேள்வி. அப்புறம் இந்த நடிகைய பிடிக்கும் அந்த நடிகரை பிடிக்கும். சரோஜாதேவி பிடிக்கும் வைஜெயந்திமாலா பிடிக்கும் அப்படின்னு எழுதுறாங்களே. அது மாதிரி நீங்க எழுதுங்க.

எங்க? நேத்து பார்த்த சினிமாவே இன்னைக்கு ஞாபகம் இருக்க மாட்டேங்குது.சினிமா மேல எனக்கு ஆசையெல்லாம் கிடையாது. அதுவும் இல்லாம எங்க அம்மா என்ன அப்படி வளர்க்கவும் இல்லை. அந்த காலத்துல பேசும் படம் புத்தகத்தை பிரிச்சாலே எங்க அப்பா என்ன பிரம்பால அடிப்பார். அதனால வேற ஏதாவது டாபிக் சொல்லுமா.

இப்பதான் அந்த மீம்ஸ் கீம்ஸ்அது இதுன்னு வந்திருக்கே .ஏதாவது நாலு வடிவேலு படத்தைப் போட்டு மத்யமர கலாய்ச்சு அதுல போடுங்க.

அதுக்கெல்லாம் டெக்னாலஜி அறிவு வேண்டுமா அது என்கிட்ட இல்லையே.

அது எனக்கு தெரியுமே. அறிவு இருந்திருந்தா ஒரே ஆபீஸ்ல நாப்பது வருஷம் குப்பை கொட்டுவீங்களா? .

ஏதோ ஸ்ம்யூல்ன்னு பாட்டு பாடறாங்களே. நீங்களும் ஒரு பழைய பாட்டு அவுத்துவிடுங்க. கல்யாணத்தன்னிக்கு உங்கம்மா என் பையன் பிபி ஸ்ரீனிவாஸ் மாதிரி பாடுவானு சொல்லி பீத்திகிட்டாங்க. இன்ன தேதி வரைக்கும் நீங்க பாத்ரூம்ல பாடி கூட நான் கேட்டது இல்லை .இப்பவான்ன கேட்கிறேன். உங்க பாட்டு திறமைய.

அதெல்லாம் ஆயிரம் பொய் சொல்லி ஒரு கல்யாணம் பண்ணலாம் என்கிற எக்செப்ஷன்ஸ் ல வருவது அதெல்லாம் சீரியஸா எடுத்துக்காத வேற ஐடியா சொல்லு

ஏதாவது சோக சமாச்சாரம் உங்க வாழ்க்கையில் நடந்தது. உங்களுக்கு மட்டும் தான் இப்படி எல்லாம் நடந்தது ...அந்த மாதிரி ஏதாவது போட்டீங்கன்னா லைக் அள்ளும்.

ஏம்மா உன் புண்ணியத்துல நான் சந்தோஷமாதான இருக்கேன். எதுக்கு அழுமூஞ்சி போஸ்ட் எல்லாம் போட்டுக்கிட்டு. அதுவும் இல்லாம நான் அழுதேன்னா அந்த மூஞ்சி எனக்கே சகிக்காது..

அப்பாடா! ஒரு நல்ல வார்த்தை சொல்லி இருக்கீங்க இத்தனை வருஷத்துல போகட்டும்.

ஏதாவது கதை கவிதை வெண்பா..

நான் படிச்ச ஒரே புத்தகம் பள்ளிக்கூட பாடம்‌. அதுல வந்த கதையும் செய்யுளுமே எனக்கு இப்போ ஞாபகம் இல்ல. நானாவது கதையாவது எழுதுவதாவது. வெண்பான்னா என்னான்னே தெரியாது. பொன்னியின் செல்வனில் வரும் செம்பா தான் எனக்கு தெரியும்..

நினச்சேன்.. சரி விடுங்க. அவங்க அவங்க தன் மனைவியை பத்தி புகழ்ந்து அவங்க இல்லன்னா எனக்கு வாழ்க்கையே இல்லை அவங்க நளாயினி மாதிரி சாவித்திரி மாதிரி சீதை தமயந்தி மாதிரி அப்படி இப்படின்னு எழுதுறாங்களே! ஏன் என்ன பத்தி ஒரு நாலு வார்த்தை புகழ்ந்து எழுதி என் போட்டோவையும் போடுங்களேன். 

இது நல்ல ஐடியா. ஆனா அதுக்கு நான் நிறைய யோசிக்கணுமே. அப்படியே யோசித்தாலும் ரொம்ப மேட்டர் தேறாது. அதனால இந்த ஐடியாவை நான் தள்ளுபடி செய்றேன்.  

சட்டுனு வெளில போயி ஒரு நாலு மத்தியமர் ஆளுங்கள பார்த்து அவங்களோட போட்டோ எடுத்துக்கிட்டு ரெண்டு வடை போண்டா ஸ்வீட் சாப்பிட்டுட்டு அதை ஒரு நாலு பேஜ் எழுதுங்க.

சாரிம்மா..அடிக்கிற வெயில என்னால வெளியில் எல்லாம் போக முடியாது.

ஏதாவது பிறந்தநாள் .எனக்கு அறுபதாவது கல்யாண நாள் அப்படின்னு போட்டு கூடவே நம்ப கல்யாண நாள் போட்டோவையும் போடுங்க.

வேணாமா அது ரொம்ப ரிஸ்க்கு .நான் எப்படி உன்ன கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்னு யோசிப்பாங்க . படிக்கிறவங்க பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லை இருக்கு இல்ல.

அப்ப பேசாம மத்தியமர்ல வர எல்லா போஸ்டையும் படிச்சிட்டு கமெண்ட் போட்டு டாப் கமெண்ட்டேட்டர்னு ஏதாவது பேரை வாங்கி அதை ஒரு போஸ்டா போட்டு சந்தோஷப்பட்டுக்கோங்க.

எங்கம்மா... அதுக்கும் வழி இல்லையே.. நான் ஒரு போஸ்ட படிச்சு அதை பத்தி விரிவா கமெண்ட் போட யோசிச்சு எழுத ஆரம்பிக்கறதுக்குள்ள 100 கமெண்ட் வந்துடுது. அதுக்கு அப்புறம் நம்ம கமெண்ட்ட யார் படிக்க போறாங்க அப்படின்னு நான் பேசாம விட்டுவிடுவேன்.

 உங்க முகத்தை செல்பி எடுத்துக்கிட்டு போட்டோவை போடுங்க. கீழே ஒரு நாலு லைன் எதையாவது கோவில் வாசல்ல சினிமா தியேட்டர் வாசல்ல போன போது எடுத்தது அப்படின்னு போடுங்க.. 100 கமெண்ட்டாவது கேரண்டி..

ஆனா என்ன உங்க முகத்தை நான் மட்டும் தான் பார்க்க முடியும். மத்தியமர்ல போட்டீங்கன்னா நாலு நாளைக்கு எல்லாருக்கும் தூக்கம் வராது..

அதுவும் கரெக்ட் தான். உனக்கு ஏத்த கணவரா நான் இருக்கேன். அதனால மத்தவங்க கண்ணுக்கு அழகா தெரிய முடியுமா?

இந்த நக்கலுக்கு ஒரு குறைச்சலும் இல்லை. பேசாம மத்தியமர்ல்ல ஸ்லீப்பர் செல்லா இருந்தோமா வேடிக்கை பார்த்தமான்னு இருங்க.. இப்போ கடைக்கு போய் உருப்படியாஒரு கிலோ கத்திரிக்காய் வாங்கிட்டு வாங்க. 

இது ரொம்ப நல்ல ஐடியா அப்படியே அந்த கறிகாய் கடைல இன்றைய கறிகாய் விலை பட்டியல போட்டோ எடுத்துட்டு வந்துடறேன்.. 

 அதப்பத்தி இன்னிக்கு ஒரு போஸ்ட் போட்டுட்டு தான் தூங்குறது. 

அட உங்களுக்கு கூட ஒரு நல்ல ஐடியா தோணி இருக்கே. நிச்சயம் நானூறு கமெண்ட் கேரண்டி..!

ராஜேஸ்வரி நீலகண்டன்

மீண்டும் ஒரு கல்யாணம்

மீண்டும் ஒரு கல்யாணம்.

By 

Rajineel Neelakant 

அம்மா நாளைக்கு காத்தால சீக்கிரம் ரெடி ஆயிடு. நான் இன்னொரு தடவை உனக்கு சொல்ல மாட்டேன்.

 ஏண்டி என்னை இப்படி உசுர வாங்குற? இந்த வயசுக்கு மேல எனக்கு இந்த கல்யாணம்... கச்சேரி எல்லாம் இன்ட்ரஸ்ட் இல்லை .என்னை விட்டுடு..

 

  ஏன்மா நான் இதைப் பற்றி திருப்பி உன் கிட்ட பேசுறதா ஐடியாவே இல்ல. மாலதி மாமி இன்னிக்கே மூணு நாலு தரம் போன் பண்ணி கேட்டுட்டா உங்க அம்மாவுக்கு இதுல சம்மதம் தானே ஒத்துண்டு தானே வரா. பின் வாங்க மாட்டாளே என்று ஏகப்பட்ட கேள்வி கேட்டுண்டே இருந்தா.

  

என்ன மாட்டிவிட்டு விடாதே காலைல 6:30 மணிக்கு நான் வரேன். நாம மண்டபத்துக்கு போறோம். . சிம்பிளா அங்க கல்யாணம் கச்சேரி அமர்க்களம் அவ்வளவுதான் நான் அதுக்கு மேல நான் ஒண்ணும் சொல்லல. என் மாமியார் மாமனார் எல்லாரும் நேரா அங்க மண்டபத்துக்கே வரேன்னு சொல்லியாச்சு.

   

நீ சொல்றத சொல்லிட்டே. ஆனா நீ வரச்சே நான் ரெடியா எல்லாம் இருக்க மாட்டேன்.

    

அம்மா ஒரு தரமான்னு நான் சொல்றதை கேளு .அப்பா போய் கிட்டத்தட்ட ரெண்டு வருஷம் ஆயிடுத்து. அவரோட மல்லுக்கட்டியே நீ உனக்குன்னு வாழவே இல்ல. இன்னமும் நீ இப்படி தனியா மோட்டு வளையை பார்த்துண்டு இருக்கிறது எனக்கு பிடிக்கல.

    

 நான் எங்கடி தனியா இருக்கேன்? எனக்குன்னு ஒரு ரொட்டீன் இருக்கு. நான் பாட்டுக்கு சிவனேனு என் ஸ்லோகம் உண்டு என்னோட சமையல் உண்டுன்னு இருக்கேன். அதுல நீ என்ன தப்பு கண்டுபிடிக்கிறே? எனக்கு புரியல.

 சரி சரி அம்மா இந்த ஆர்கியுமென்ட் எல்லாம் வேண்டாம் காலையில் 6:30 மணிக்கு வரேன். நல்லா அழகா டிரஸ் பண்ணிண்டு இரு. அவ்வளவுதான்.

அலுப்பாக இருந்தது ராதா மாமிக்கு. இந்த பொண்ணு நல்லது செய்றேன் என்று நினைத்துக் கொண்டு இப்படி நம்மை நாமாக இருக்க விடாமல் படுத்துகிறாள்.

 சரி காலையில் பார்த்துக் கொள்வோம் என்று வயிற்றில் பட்டாம்பூச்சி பறக்க தூங்கப் போகும் போது மீண்டும் செல்போனில் ஒரு வாட்ஸ்அப் மெசேஜ். அம்மா காலையில் 6:00 மணிக்கு நான் வந்து விடுவேன் என்று.

 

 அடி போடி நீயும் உன் உற்சாகமும் என்று அலுத்தபடியே தூங்கப் போனாள். 

  

சொல்லி வைத்தாற் போல் காலை 6 மணிக்கு ஷோபா வந்து வாசல் கதவை தட்டிவிட்டாள்.

அம்மா குளிச்சாச்சா? என்னம்மா இந்த புடவையை கட்டிண்டிருக்கே? நல்ல பட்டு புடவையா கட்டிக் கூடாதா? நீ இந்த மாதிரி பண்ணுவேன்னு தெரிந்துதான் நான் ஒரு புது புடவையா எடுத்துண்டு வந்து இருக்கேன் 

. அதுக்கு மேட்ச்சா பிளவுஸ் இதோ இருக்கு .போன வாரம் வந்தபோது உன்னோட பிளவுஸ் ஒண்ணை அபேஸ் பண்ணிட்டு போய் டெய்லர் கிட்ட கொடுத்து அழகா தைச்சாச்சு. இந்த புடவையை கட்டிக்கோ நல்ல அழகான உனக்கு பிடித்த கிளி பச்சையில் வயலட் பார்டர். இந்த பிளவுஸ்சையும் போட்டுக்கோ .

என்னடி இது? இந்த மாதிரி எம்பிராய்ட்ரி பிளவுஸ் எல்லாம் நான் போட வேண்டாம்னு முடிவு பண்ணி பல வருஷம் ஆயிடுத்து. இப்ப போய் இதெல்லாம் போட்டு... என்ன ரொம்ப தான் படுத்துற..

 சரிமா நான் படுத்தல. இன்னைக்கு ஒரு நாள் நான் சொல்றதை கேட்டுடு அப்புறம் நான் உன் வழிக்கே வரமாட்டேன் என்று சிரித்தாள் ஷோபா.

வீட்டை பூட்டிக் கொண்டு கையில் ஒரு சின்ன பையுடன் கிளிப்பச்சை பட்டுப் புடவை கட்டி மெல்லிய பவுடர் பூச்சோடு நெற்றியில் ஒரு சிறு பொட்டை வைத்து ஒரு ஜேடு மணிமாலையும் கழுத்தில் போட்டு வந்த தன் அம்மாவின் அழகை காரில் இருந்தபடியே ரசித்து பார்த்தாள் ஷோபா.

இந்த அம்மாவுக்கு தான் என்ன ஒரு வைராக்கியம்? எத்தனை கஷ்டப்பட்டாலும் முகத்தில் அது துளியும் தெரியாமல் இருப்பது எல்லோருக்கும் சாத்தியமில்லை

.

 52 வயதில் தன் வாழ்க்கையை தொலைத்ததாக நினைத்துக் கொண்டு ஒரு சிறிய வட்டத்தில் வளைய வரும் அம்மாவை எப்படி மாற்றுவது என்று ரொம்ப நாளாக யோசித்து அதற்கு இன்று முதல் ஒரு கதவு திறக்கிறது என்று கடவுளுக்கு நன்றி சொன்னாள்.

 

இனிமேலாவது தன் அம்மா சந்தோஷமாக இருக்கட்டும் என்றபடியே என்று நினைத்தபடியே காரை ஸ்டார்ட் செய்தாள்.

 அம்மா கம்பர்ட்டபிளா உட்கார்ந்துக்கோ. இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல மண்டபம் வந்துடும் .அங்க எல்லாரும் உனக்காகத்தான் காத்துண்டிருக்கா மறந்துடாதே.

 என்னை ஏண்டி இப்படி படுத்துற என்று திரும்பவும் அலுத்துக் கொண்டாள் ராதா மாமி. நெஞ்சில் கிர்ர்ரென்று ஹெலிகாப்டர் பறப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு .

 

அம்மா கீழ இறங்கு மண்டபம் வந்துடுத்து. அட ரெடியாக வாசலிலேயே மாலையோட நம்ப தங்கம் அத்தை நிற்கிறாளே.

 அத்தை எப்படி இருக்கே சௌக்கியமா ?

 

மகராசி உன்னால உங்க அம்மா சந்தோஷமா இருக்கிற சீனை நான் பாக்க போறேன். அதுக்காகவே விடியக் காத்தால வந்தாச்சு .இதோ பாரு ஒரு கூட்டமா எல்லாரும் சேர்ந்து அந்த பிள்ளையார் சன்னதியில் நிற்கிறதை.

 வாம்மா ராதா. இன்னைக்குதான் நிம்மதி ஆச்சு. என் தம்பியின்னாலும் அவன் உன்னை படுத்திய பாட்டை நான் கிட்ட இருந்து நிறைய பார்த்திருக்கேன் இனிமேலானு நீ நிம்மதியா சந்தோஷமா இருக்கணும் வா வந்து உட்காரு.

 

 எங்க லேடிஸ் குரூப் எல்லாம் சேர்ந்து சிம்பிளா ஏற்பாடு பண்ணி இருக்கிற இந்த சீதா கல்யாணத்தில் நீ தான் மெயின் பாடகி .உன்னுடைய பஜனை பத்ததியோடு சேர்ந்த அழகான கச்சேரியை கேட்க நாங்கள் எல்லாம் ரொம்ப ஆவலா இருக்கோம். சீதா கல்யாண வைபவத்துக்கு நீ பாட ஒத்துப்பயோ இல்ல உன்னோட பட்டாம்பூச்சி கூட்டுக்குள்ள அடைந்து விடுவியோ என்று எல்லாருக்கும் ஒரு சஸ்பென்ஸ் இருந்தது. இதோ இந்த மாலதி 100 கேள்வி என்ன கேட்டுட்டா.

 

 அங்க பாரு அந்த மேடையில் பக்கவாத்தியாக்காரா எல்லாரும் ரெடி. நீ வந்து உன்னோட கச்சேரியை ஆரம்பி. 

 

"என் தம்பி உனக்கு பண்ணிய பெரிய துரோகம் நீ பாடக்கூடாது என்று உன் வாயை அடைத்தது தான்‌ அதற்கு அவனுடைய அக்காவாக நான் பரிகாரம் தேடிக்கிறேன். இந்த சீதா கல்யாண கச்சேரி உனக்கு ஒரு ஆரம்பம் தான்" என்று கண்களில் நீர் தளும்ப சொன்ன நாத்தனாரின் காலில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்து கிட்டத்தட்ட 25 வருடங்களாக மறைந்து போயிருந்த தனது சங்கீத கலையை உயிர்ப்பித்தாள் ராதா மாமி.

 

இனி ராதா மாமி வாழ்வில் எந்நாளும் கல்யாணமே.. வைபோகமே... சரிதானே. 

ராஜேஸ்வரி நீலகண்டன்

வைகுண்டத்தில் ஒரு நாள்.

 By

Rajeswari Neelakantan.

Illustrations by

Abirami (my 5 years old granddaughter) 

இடம் பாற்கடல்..

பாத்திரங்கள்:
வைகுண்ட வாசனான ரங்கநாதன்,
மகாலட்சுமி,ஆதிசேஷன் மற்றும் பலர் .


காலையில் நித்தியம் போல் கோ பூஜை கஜ பூஜை  அத்துடன் மங்கள வாத்தியம் முழங்க யோக நித்திரையில் இருந்து எழுந்தார் எம்பெருமான்.
 
சமையலறையில் மகாலட்சுமியின் கைவண்ணத்தில் பால் பாயசம் கொதிக்கும் வாசமும் சர்க்கரைப் பொங்கல் வெண்பொங்கல் இரண்டும் பொங்கும் நறுமணமும் கூடவே  அற்புதமாக காற்றிலே மிதந்து வரும் புளியோதரையின் சுகந்தமும் கலந்து கட்டித்தான் யுகம் யுகமாக அவரை இந்த மாயா உலகத்திற்கு அழைத்து வரும்.  அதுபோக இனிய குரலில் மகாலட்சுமி  மெல்லியதாக பாடும் இசையும் காதுக்கு இனிமை அளிக்கும்

ஆனால் இன்று அந்த மாதிரி  எந்த ஆரவாரமும் இல்லாமல் அமைதியாக இருந்தது வைகுண்டத்தின் சமையலறை.

ஆதிசேஷனே! இன்றைக்கென்ன நம் சமையலறை சமையலுக்கான எந்த  முகாந்திரமும் இல்லாமல் இருக்கிறது? மகாலட்சுமி எங்கே போனார்?

கோவிந்தனே..எனக்கு எதுவும் தெரியாது என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே. பணி என்றால் பாம்பு என்றும் ஒரு அர்த்தம் உண்டு அல்லவா ஹிஹி...

இப்பொழுது சிலேடை  ரொம்ப முக்கியம் மகாலட்சுமி எங்கே என்று கேட்டால் நேரடியாக பதில் சொல்லு.

அச்சுதா.. தாயார் இன்று.....அதாவது...  இன்று உங்களுக்கு பட்டினிதான் என்று நினைக்கிறேன்

ஏன்.?என்ன ஆச்சு? இன்றைக்கு ஏகாதசியா?

அதெல்லாம் இல்லை .

பின்னே வேறு என்ன?

நான் ..... எனக்கு தெரியாது. நீங்கள் நேற்று தாயாரிடம் என்ன பேசினீர்கள் என்று கொஞ்சம் யோசித்து பாருங்கள்.

நான் என்னடா பேசினேன் எப்போதும் போல கண்ணே மணியே என்று கொஞ்சிதானே பேசினேன்

இல்லை அது அது வந்து .. மாதவனே எனக்கு காது கிடையாது கண் தான் உண்டு .கட்செவி அதனால் எனக்கு எதுவும் கேட்கவில்லை.

சொல்ல விரும்பவில்லை என்று சொல்லிவிட்டுபோயேன். இப்பொழுது நான் பேசுவது மட்டும் உனக்கு கேட்கிறதோ?

நாராயண நாராயண..

ஐயனே அதோ நாரதர் வருகிறார். தாயாருடன் தாங்கள்  பேசும்போது அவரும் கூட இருந்தார்.

  நாரதரே நீ நேற்று இங்கு வந்த போது தாயாருடன் நான் என்ன பேசினேன் உனக்கு ஞாபகம்  இருக்கிறதோ ?

ஓகோ ஸ்ரீதேவி தாயாரும்   பூமாதேவியும் ஏதோ தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டு பூமிக்கு போனதை  நான் பார்த்துக்கொண்டு தான் வந்தேன். இங்க ஏதோ சண்டையா ? ஆஹா நான் பார்க்கலையே.

சண்டைக்கு அலைவதே உன் வேலையா போச்சு...
சரி அதற்கு என்ன. நீங்கள் இருவரும் சொல்லப்போவது இல்லை. அதனால் நான் பட்டினியாக இருந்து விடுவேன் என்று மட்டும் நினைக்க வேண்டாம்  இதோ அரை நொடியில் நான் சமையலை முடித்து காட்டி உங்களுக்கும் விருந்து கொடுக்கவில்லை என்றால் நான் பாற்கடலில் பள்ளி கொள்ளும் ரங்கநாதன் இல்லை.

ஆஹா! நான் நாலு இடத்திற்கு போகிறவன் . நீங்கள் சமையலை முடிக்கும் வரை  இங்கே இருக்க முடியாது நான் வருகிறேன். நாராயண நாராயண

சரி சரி எனக்கு அதை பத்தி கவலை இல்லை ஆதிசேஷனே.. நம்ம கருடாழ்வாரை கூப்பிடு அவரிடம் இதோ இந்த லிஸ்ட்ல இருக்கும் எல்லாத்தையும் வாங்கி வரச்சொல்லணும்.

மதுசூதனா.... தாயாரும் பூமாதேவியும் கருடாழ்வார் மேலே அமர்ந்து தான் வெளியே சென்று இருக்கிறார்கள்

ஏதோ சதி திட்டம் போலத்தான் இருக்கிறது. பரவாயில்லை சமயலறையில் என்ன இருக்கிறதோ அதை வைத்து நான் சமைத்து முடிக்கிறேன்.
அடடா அடடா எத்தனை விதமான  காய்கறிகள் எத்தனை விதமான தானியங்கள் தாயார் கஷ்டப்படக்கூடாது என்று நான் வாங்கி போட்ட கருவிகள் எத்தனை !இதை...  இதை வைத்து ஜமாய்த்து விட மாட்டேனா.

இன்று ஸ்பெஷல் சமையல். பாற்கடலில் இருக்கும் பாலை சுண்டவைத்து பால்பாயசம் ,  வெள்ளரிபச்சடி கோசமரி நம் ஸ்ரீரங்கம் தோட்டத்தில் விளையும் புடலங்காய் கூட்டு திருவனந்தபுரம் பூசணிக்காய் சாம்பார்  காஞ்சிபுரம் அவரக்காய் கறி அற்புதமான குடகு நாடு மிளகு ரசம் திருநீர்மலை மிளகு வடை கோவிலடி புளியோதரை அதைத் தவிர ஹரித்வாரின் புதிதாக உரைஊற்றிய தயிர் . தாத்தாச்சாரியார் மாந்தோப்பு மாங்காய் ஊறுகாய் வேறு என்ன போடலாம் ஆதிசேஷனே உனக்கு ஏதாவது ஐடியா இருக்கின்றதா?

  நீங்கள் சொல்வதையெல்லாம் கேட்கும் போதே என் ஆயிரம் நாக்கிலிருந்தும் ஜலம் கொட்டுகிறது நீங்கள் என்ன செய்தாலும் சரி, சாப்பிட நான் தயார். நீங்கள் சொன்ன  வண்ணம் செய்த பெருமாளாக  இந்தப் பைநாகப் பாயை சுருட்டி எடுத்துச் சென்றவர் அல்லவா நீங்கள் எங்கு செல்கிறீர்களோ நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்களோ அதைத்தான் நான் செய்வேன் .நாரதர் மாதிரி நான் ஓடவில்லை.

அடடா.என் நெஞ்சம் உருகிவிட்டது..சரிசரி..சக்கரத்தாழ்வாரே.  இந்த கறிகாய் எல்லாம் மடமடவென்று நறுக்குங்கள்..

சக்கரத்தாழ்வார் மனதிற்குள் முணுமுணுப்பது கேட்கிறது. எத்தனையோ அசுரர்கள் தலையை வெட்டிய நாம் இப்போது கறிகாய் வெட்ட வந்தாச்சு எல்லாம் கலிகாலம்.

அங்க என்ன முணுமுணுப்பு?

ஒன்றுமில்லை பத்மநாபனே.

சரிசரி.. ஆதிசேடனே தினமும் நம் வைகுண்டத்தில் சாப்பிடுபவர் எத்தனை பேர்? அதற்கு ஏத்தமாதிரி சமைக்கணும் ?

அது இருக்கும் பல நூறு பேர் அதுவும் நீங்கள் சமைக்கிறது  தெரிந்தால் வைகுண்டம் என்ன கைலாச பிரம்ம லோகத்திலிருந்து கூட ஆட்கள் வந்து விடுவார்கள்

எத்தனை பேர் வந்தாலும் நான் படி அளக்கும் பெருமாளாக்கும்...
அரிசி 100 பேருக்கு எத்தனை படி போட வேண்டும்?

எனக்கு மண்டகப்படி தான் தெரியும் அரிசி எவ்வளவு படி என்பதெல்லாம் தெரியாது..ஹிஹி

சரி அதை விடு ஒரு குத்துமதிப்பாக  போடுவோம். ஒரு படி அரிசிக்கு எவ்வளவு ஜலம் விடணும்?

இப்படி நீங்க ஒவ்வொன்றுக்கும்  கணக்கு கேட்டால் எனக்கு தெரியாது  நான் வேண்டுமானால் காமதேனுவை வர சொல்லவா?

அதெல்லாம் வேண்டாம். சக்கரத்தாழ்வாரே! காய் வெட்டி ஆச்சா
முதலில் அடுப்பை பற்ற வைக்கணும்.அக்னியை வரச்சொல்  அவர்தான் நெருப்பை கொடுக்க வேண்டும் .

வாசுதேவனே  அக்னி பகவான் இன்று வேறு ஏதோ பெரிய வேலையாக சென்று இருக்கிறாராம். அவருடைய தீ கொழுந்துகளை மட்டும் இங்கே அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்.

சரியா போச்சு இந்த சின்ன சின்ன அக்னி குஞ்சுகளை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்வது ?சரி வாருங்கள் அடுப்பை பற்ற வையுங்கள்.
ஜெய விஜயர்களே  அண்டா குண்டா எல்லாத்தையும் வெளிய எடுங்கள்.

பெருமாளே எங்கள் பாக்கியம்! இவ்வளவு நாள் வைகுண்டத்தில் இருந்தாலும் உங்களை உள்ளே வந்து தரிசனம் செய்ததே இல்லை. வெளியில் நின்று வருவோர் போவோர்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த எங்களுக்கு இன்று  அந்த பாக்கியம் கிடைத்தது.
இந்தாருங்கள் .எல்லா பாத்திரங்களையும் வெளியே எடுத்தாகி விட்டது. மாயையை அழைத்து சமையலை கண்கட்டுவித்தை போல் நிமிடத்தில் செய்து விட்டால் என்ன?

அதெல்லாம் வேண்டாம். இதோ சக்கரத்தாழ்வார் கறிகாயை நறுக்கி விட்டார் அப்படியே கொஞ்சம் தேங்காய்களையும் திருவி விடப்பா.
 
பெருமாளே இன்று ஏகாதசியாகவே இருந்திருக்கலாம். அன்று அம்பரீசனை  துர்வாச ரிஷி அவமதித்த  போது மூவுலகையும் சுற்றி வந்த அவரை ஓட ஓட விரட்டினவன் நான்.கஜேந்திர ஆழ்வான் முதலை   வாயில் அகப்பட்டு ஆதி மூலமே என உங்களை அழைத்த பொழுது அந்த முதலை வாயை கிழித்தவன் நான் அல்லவா ?ஆரோக்கியத்திற்கும் வீரத்திற்கும் என்னை வழிபடுபவர்கள் எத்தனை பேர் ! ஆனால் இன்று நான்  வைகுண்டத்தில் சமையலறையில் கேவலம் காய்கறிகளை நறுக்கி தேங்காய் துருவி பொழுதை ஓட்டும் அவலத்தை எங்கு போய் சொல்வேன்

நான் மட்டும் என்னவாம் பாஞ்சன்யம் என்று பெயரில் பெருமையுடன் பெருமானின் திருவாயினால் ஊதப்பட்ட நான். மகாபாரதப் போரில் போரை துவக்க சிங்க நாதம் புரிந்த நான். கற்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ என்று ஆண்டாள் எண்ணி எண்ணி என் மேல் பொறாமை கொண்ட காலமெல்லாம் போய் இப்பொழுது பால் பொங்க ஆரம்பித்தால் ஊது  பாஞ்சன்யமே நீ உன் சங்கை ஊது என்று சொல்லி அடுப்பங்கரையில் என்னை உட்கார வைத்து விட்டார் நம் பெருமான்.

அடடா அவரின் சார்ங்கம் எனும் வில்லும் கௌமோதகீ   என்ற கதையும் அதோ  ஒரு மூலையில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருப்பதை பாருங்கள்.

தடதட என்று பாத்திரங்கள் உருளும் சத்தமும் பின்னாலேயே அரங்கனின் அதட்டலும் கேட்கிறது.

அடடா இந்த ஆதிசேஷன் தன் ஆயிரம் தலையை வைத்துக்கொண்டு சும்மாயிறாமல் ஏதோ அமர்க்களம் செய்துவிட்டார் என்று நினைக்கிறேன். பாவம் அவரும் என்ன செய்வார்? சென்றால் குடையாம் இருந்தால் சிங்காசனமாம் நின்றால் மரவடியாம்  என்று விஷ்ணுவிற்கு சேவை செய்தவரை இன்று தேங்காய் சேவை செய்ய விட்டால் என்ன செய்வார்?

என்ன அங்கே பேச்சு பலமாக இருக்கிறது அநேகமாக சமையல் எல்லாம் முடிந்துவிட்டது சமையலறையை மட்டும் கொஞ்சம் ஒழுங்கு செய்து விட்டால் அனைவரையும் சாப்பிடச் சொல்லலாம். வருணனும் வாயபகவானும்  வந்து இதமாக வேலை செய்தால் போதும் அடுப்பங்கரை சுத்தம் ஆகிவிடும்

எம்பெருமானே சப்தரிஷிகளும்  சனத்குமாராதிகளும் சத்யலோக கைலாச வாசிகளும் வைகுண்ட நித்தியசூரிகளும் எல்லோரும் இங்கு உங்கள் திருக் கையால் செய்யப்பட்ட அமுது உண்ண ஆவலோடு காத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். பாற்கடல் கடைந்த பொழுது நீங்கள் மோகினி அவதாரம் எடுத்து உங்கள் திருக்கரங்களால் அனைவருக்கும் அமிர்தம் அளித்ததை போன்று இப்பொழுதும் செய்வீர்கள் என்று கனவு கண்டு கொண்டு இருக்கிறார்கள் தேவர்கள்..

ஆஹா இது என்ன மோகினி அவதாரமேதானோ?
என்ன நடை என்ன ஒயில்.

மகாலட்சுமி இல்லாவிட்டாலும் உங்களுக்கும்  கைமணம் இருக்கிறது அதோ பாருங்கள் இந்திராதி தேவர்களும் ரிஷிகளும் திருக்கண்ணமுதை ருசித்து ரசித்து சாப்பிடுவதை..

திருவின் கண்ணான இவரால் சமைத்த பண்டம் அமுதேதானே..

ஆதிசேஷனே உன் கவி திறனை  மெச்சினோம். ..

ஆஹா தாயாரின் குரல் கேட்கிறதே இதோ  பூதேவியாரும் ஸ்ரீதேவி தாயாரும் கருட வாகனத்தில் இங்கு இறங்குவது ஆஹா எத்தனை கண் கொள்ளா காட்சி வாருங்கள் தேவியரே..

இது என்ன தேவலோகமே இங்கு கூடி தலைவாழை இலையில் அமுது உண்ணும் காட்சி! என்ன நடக்கிறது ஆதிசேஷனே?

அம்மையே நேற்று நீங்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்ட போது வைகுண்டநாதன் ஏதோ  சொன்னதை  தப்பாக புரிந்து கொண்டு கோபித்துக் கொண்டு சமையல் செய்யாமல் கிளம்பி விட்டீர்கள். ஆனால் எம்பெருமான் அயரவில்லை. எங்கள் அனைவரின் உதவியுடன் அற்புதமான விருந்தே படைத்து விட்டார் இதோ பாருங்கள் .ஆனால் என்ன.. அவர் ஒரு பிடி அவல் கூட சாப்பிடவில்லை. ஒருவேளை குசேலரை எதிர்பார்த்து இருக்கிறாரோ என்னவோ. ஹாஹாஹா.

என்ன மகாலட்சுமி ஏன் இந்தக் கோபம் அம்மா என்னிடம் ? உனக்கு என்ன  குறை?

அடடா க்ருஷ்ண க்ருஷ்ணா...பெருமாளே  எனக்கு என்ன கோபம் உங்களுக்காக  முக்கியமான உங்கள் மனதிற்கு மிகவும் பிடித்த ஒருவரை அழைத்து வந்திருக்கிறேன் கண்ணை மூடி திறங்கள்

ஆஹா யசோதையம்மாவா! என்ன ஆச்சரியம்!

நீங்கள் பாட்டுக்கு நேற்று என்னிடம் சொல்லி விட்டீர்கள் என்ன இருந்தாலும் என் அம்மாவின் கை மணம் உனக்கு கிடையாது என்று .எனக்கும் அது நியாயமாகத்தான் பட்டது அதற்காகத்தான் இன்று விடியற்காலையிலேயே கோகுலம் சென்று யசோதையை அழைத்துக் கொண்டு விரைந்து வந்துவிடலாம் என்று உங்களிடம் சொல்லாமல் கூட கிளம்பினோம்.ஆனால் இது என்ன நீங்களோ இங்கே விருந்தே படைத்து விட்டீர்களே!  என்ன இருந்தாலும் நீங்கள் இன்னும் சாப்பிடவில்லை என்று ஆதிசேஷன் சொன்னார்

ஆமாம் கண்ணே..நேற்று நான் சொன்னது உண்மைதான். எனக்கு கொஞ்ச நாளாகவே அம்மாவின் கையால் சாப்பிட வேண்டும் என்று ஆசை தான் .அது  நேற்று வார்த்தையாக வெளியே வந்து விட்டது.  என் மனதை புரிந்து கொண்டு நீங்கள் இருவரும் செய்ததுதான் எனக்கு மிகவும் பெருமையாக இருக்கிறது.
வாருங்கள் அம்மா நீங்கள் முதலில் உங்கள் கையால்  உருட்டி ஒரு கை வெண்ணெய் கொடுங்கள்.பிறகு உங்கள் கைமணத்தோடு ஒரு வத்தக் குழம்பு செய்தால் கூட போதும்.

கண்ணே என் கண்மணியே  என்னவென்று சொல்வேன் உன் அன்பை!  கண்களில் வழியும் நீரால்  என்னால் உன்னை பார்க்கவும் முடியவில்லை மேலும் வயதாகி விட்டதல்லவா? இதோ இப்போதே உனக்கு என்னென்ன பிடிக்குமோ அத்தனையும் நிமிடத்தில் செய்து பரிமாறுகிறேன் கண்மணி.

நாராயண நாராயணா! என்ன சண்டை முடிந்து சமாதானம் ஆகிவிட்டதா?

சண்டையும் இல்லை ஒன்றும் இல்லை  ஈரை பேனாக்கி பேனை பெருமாள் ஆக்குவதே உங்கள் வேலையாக போய்விட்டது. அவருக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கலாம் என்று நாங்கள் சென்றால் நீங்களும் ஆதிசேஷனும் சேர்ந்து  எங்கள் இடையே ஒரு கலகத்தையே உண்டாக்கி விட்டீர்கள்.

அதனால் என்ன? நாரதர் கலகம் நன்மையில் முடியும் அல்லவா?  இதோ இத்தனை தேவர்களும் ரிஷிகளும் அனைவருக்கும் அண்ணலின் கையால் அமுது கிடைத்தது இந்த கலகத்தினால் தானே!

அதானே.. எங்களுக்கும் ஒரு மாற்றமாக  சமையலறையில் வேலை செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்தது

அது சரி.. சமையல் முடியும் வரை மூக்கால் அழுதுவிட்டு இப்பொழுது வாய்ப்பு அது இது என்று பெருமை பேசுவது..

பேசியதுபோதும்..எல்லோரும் யசோதை அன்னையின் கையால் அமுது உண்ண வாருங்கள்.

கோவிந்தாகோபாலா நந்தகுமாரா நவநீத சோரா  ஆஆஆஆ

வாழியவே பல்லாண்டு காலம் எங்கள் கதை கேட்ட அனைவரும் வாழியவே வாழிய வாழிய வாழியவே தத்தோம்தரிகிடதோம் தத்தோம் தரிகிடதோம்..











இடம் பாற்கடல்..

 பாத்திரங்கள்:

 வைகுண்ட வாசனான ரங்கநாதன், 

 மகாலட்சுமி,ஆதிசேஷன் மற்றும் பலர் .

காலையில் நித்தியம் போல் கோ பூஜை கஜ பூஜை அத்துடன் மங்கள வாத்தியம் முழங்க யோக நித்திரையில் இருந்து எழுந்தார் எம்பெருமான்.

  

 சமையலறையில் மகாலட்சுமியின் கைவண்ணத்தில் பால் பாயசம் கொதிக்கும் வாசமும் சர்க்கரைப் பொங்கல் வெண்பொங்கல் இரண்டும் பொங்கும் நறுமணமும் கூடவே அற்புதமாக காற்றிலே மிதந்து வரும் புளியோதரையின் சுகந்தமும் கலந்து கட்டித்தான் யுகம் யுகமாக அவரை இந்த மாயா உலகத்திற்கு அழைத்து வரும். அதுபோக இனிய குரலில் மகாலட்சுமி மெல்லியதாக பாடும் இசையும் காதுக்கு இனிமை அளிக்கும்

ஆனால் இன்று அந்த மாதிரி எந்த ஆரவாரமும் இல்லாமல் அமைதியாக இருந்தது வைகுண்டத்தின் சமையலறை.

ஆதிசேஷனே! இன்றைக்கென்ன நம் சமையலறை சமையலுக்கான எந்த முகாந்திரமும் இல்லாமல் இருக்கிறது? மகாலட்சுமி எங்கே போனார்?

 கோவிந்தனே..எனக்கு எதுவும் தெரியாது என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே. பணி என்றால் பாம்பு என்றும் ஒரு அர்த்தம் உண்டு அல்லவா ஹிஹி...

 

இப்பொழுது சிலேடை ரொம்ப முக்கியம் மகாலட்சுமி எங்கே என்று கேட்டால் நேரடியாக பதில் சொல்லு.

அச்சுதா.. தாயார் இன்று.....அதாவது... இன்று உங்களுக்கு பட்டினிதான் என்று நினைக்கிறேன்

 ஏன்.?என்ன ஆச்சு? இன்றைக்கு ஏகாதசியா?

 அதெல்லாம் இல்லை .

பின்னே வேறு என்ன?

நான் ..... எனக்கு தெரியாது. நீங்கள் நேற்று தாயாரிடம் என்ன பேசினீர்கள் என்று கொஞ்சம் யோசித்து பாருங்கள்.

 நான் என்னடா பேசினேன் எப்போதும் போல கண்ணே மணியே என்று கொஞ்சிதானே பேசினேன்

 இல்லை அது அது வந்து .. மாதவனே எனக்கு காது கிடையாது கண் தான் உண்டு .கட்செவி அதனால் எனக்கு எதுவும் கேட்கவில்லை.

 சொல்ல விரும்பவில்லை என்று சொல்லிவிட்டுபோயேன். இப்பொழுது நான் பேசுவது மட்டும் உனக்கு கேட்கிறதோ?

நாராயண நாராயண..

ஐயனே அதோ நாரதர் வருகிறார். தாயாருடன் தாங்கள் பேசும்போது அவரும் கூட இருந்தார்.

  நாரதரே நீ நேற்று இங்கு வந்த போது தாயாருடன் நான் என்ன பேசினேன் உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதோ ?

ஓகோ ஸ்ரீதேவி தாயாரும் பூமாதேவியும் ஏதோ தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டு பூமிக்கு போனதை நான் பார்த்துக்கொண்டு தான் வந்தேன். இங்க ஏதோ சண்டையா ? ஆஹா நான் பார்க்கலையே.

சண்டைக்கு அலைவதே உன் வேலையா போச்சு...

சரி அதற்கு என்ன. நீங்கள் இருவரும் சொல்லப்போவது இல்லை. அதனால் நான் பட்டினியாக இருந்து விடுவேன் என்று மட்டும் நினைக்க வேண்டாம் இதோ அரை நொடியில் நான் சமையலை முடித்து காட்டி உங்களுக்கும் விருந்து கொடுக்கவில்லை என்றால் நான் பாற்கடலில் பள்ளி கொள்ளும் ரங்கநாதன் இல்லை.

ஆஹா! நான் நாலு இடத்திற்கு போகிறவன் . நீங்கள் சமையலை முடிக்கும் வரை இங்கே இருக்க முடியாது நான் வருகிறேன். நாராயண நாராயண 

சரி சரி எனக்கு அதை பத்தி கவலை இல்லை ஆதிசேஷனே.. நம்ம கருடாழ்வாரை கூப்பிடு அவரிடம் இதோ இந்த லிஸ்ட்ல இருக்கும் எல்லாத்தையும் வாங்கி வரச்சொல்லணும்.

மதுசூதனா.... தாயாரும் பூமாதேவியும் கருடாழ்வார் மேலே அமர்ந்து தான் வெளியே சென்று இருக்கிறார்கள் 

 ஏதோ சதி திட்டம் போலத்தான் இருக்கிறது. பரவாயில்லை சமயலறையில் என்ன இருக்கிறதோ அதை வைத்து நான் சமைத்து முடிக்கிறேன்.

 அடடா அடடா எத்தனை விதமான காய்கறிகள் எத்தனை விதமான தானியங்கள் தாயார் கஷ்டப்படக்கூடாது என்று நான் வாங்கி போட்ட கருவிகள் எத்தனை !இதை... இதை வைத்து ஜமாய்த்து விட மாட்டேனா.

 இன்று ஸ்பெஷல் சமையல். பாற்கடலில் இருக்கும் பாலை சுண்டவைத்து பால்பாயசம் , வெள்ளரிபச்சடி கோசமரி நம் ஸ்ரீரங்கம் தோட்டத்தில் விளையும் புடலங்காய் கூட்டு திருவனந்தபுரம் பூசணிக்காய் சாம்பார் காஞ்சிபுரம் அவரக்காய் கறி அற்புதமான குடகு நாடு மிளகு ரசம் திருநீர்மலை மிளகு வடை கோவிலடி புளியோதரை அதைத் தவிர ஹரித்வாரின் புதிதாக உரைஊற்றிய தயிர் . தாத்தாச்சாரியார் மாந்தோப்பு மாங்காய் ஊறுகாய் வேறு என்ன போடலாம் ஆதிசேஷனே உனக்கு ஏதாவது ஐடியா இருக்கின்றதா?

  நீங்கள் சொல்வதையெல்லாம் கேட்கும் போதே என் ஆயிரம் நாக்கிலிருந்தும் ஜலம் கொட்டுகிறது நீங்கள் என்ன செய்தாலும் சரி, சாப்பிட நான் தயார். நீங்கள் சொன்ன வண்ணம் செய்த பெருமாளாக இந்தப் பைநாகப் பாயை சுருட்டி எடுத்துச் சென்றவர் அல்லவா நீங்கள் எங்கு செல்கிறீர்களோ நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்களோ அதைத்தான் நான் செய்வேன் .நாரதர் மாதிரி நான் ஓடவில்லை.

அடடா.என் நெஞ்சம் உருகிவிட்டது..சரிசரி..சக்கரத்தாழ்வாரே. இந்த கறிகாய் எல்லாம் மடமடவென்று நறுக்குங்கள்.. 

சக்கரத்தாழ்வார் மனதிற்குள் முணுமுணுப்பது கேட்கிறது. எத்தனையோ அசுரர்கள் தலையை வெட்டிய நாம் இப்போது கறிகாய் வெட்ட வந்தாச்சு எல்லாம் கலிகாலம்.

 அங்க என்ன முணுமுணுப்பு?

 ஒன்றுமில்லை பத்மநாபனே.

சரிசரி.. ஆதிசேடனே தினமும் நம் வைகுண்டத்தில் சாப்பிடுபவர் எத்தனை பேர்? அதற்கு ஏத்தமாதிரி சமைக்கணும் ?

 அது இருக்கும் பல நூறு பேர் அதுவும் நீங்கள் சமைக்கிறது தெரிந்தால் வைகுண்டம் என்ன கைலாச பிரம்ம லோகத்திலிருந்து கூட ஆட்கள் வந்து விடுவார்கள்

எத்தனை பேர் வந்தாலும் நான் படி அளக்கும் பெருமாளாக்கும்...

அரிசி 100 பேருக்கு எத்தனை படி போட வேண்டும்?

 எனக்கு மண்டகப்படி தான் தெரியும் அரிசி எவ்வளவு படி என்பதெல்லாம் தெரியாது..ஹிஹி

 சரி அதை விடு ஒரு குத்துமதிப்பாக போடுவோம். ஒரு படி அரிசிக்கு எவ்வளவு ஜலம் விடணும்?

 இப்படி நீங்க ஒவ்வொன்றுக்கும் கணக்கு கேட்டால் எனக்கு தெரியாது நான் வேண்டுமானால் காமதேனுவை வர சொல்லவா?

அதெல்லாம் வேண்டாம். சக்கரத்தாழ்வாரே! காய் வெட்டி ஆச்சா

 முதலில் அடுப்பை பற்ற வைக்கணும்.அக்னியை வரச்சொல் அவர்தான் நெருப்பை கொடுக்க வேண்டும் .

வாசுதேவனே அக்னி பகவான் இன்று வேறு ஏதோ பெரிய வேலையாக சென்று இருக்கிறாராம். அவருடைய தீ கொழுந்துகளை மட்டும் இங்கே அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்.

 சரியா போச்சு இந்த சின்ன சின்ன அக்னி குஞ்சுகளை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்வது ?சரி வாருங்கள் அடுப்பை பற்ற வையுங்கள்.

 ஜெய விஜயர்களே அண்டா குண்டா எல்லாத்தையும் வெளிய எடுங்கள்.

பெருமாளே எங்கள் பாக்கியம்! இவ்வளவு நாள் வைகுண்டத்தில் இருந்தாலும் உங்களை உள்ளே வந்து தரிசனம் செய்ததே இல்லை. வெளியில் நின்று வருவோர் போவோர்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த எங்களுக்கு இன்று அந்த பாக்கியம் கிடைத்தது.

 இந்தாருங்கள் .எல்லா பாத்திரங்களையும் வெளியே எடுத்தாகி விட்டது. மாயையை அழைத்து சமையலை கண்கட்டுவித்தை போல் நிமிடத்தில் செய்து விட்டால் என்ன?

அதெல்லாம் வேண்டாம். இதோ சக்கரத்தாழ்வார் கறிகாயை நறுக்கி விட்டார் அப்படியே கொஞ்சம் தேங்காய்களையும் திருவி விடப்பா.

  

பெருமாளே இன்று ஏகாதசியாகவே இருந்திருக்கலாம். அன்று அம்பரீசனை துர்வாச ரிஷி அவமதித்த போது மூவுலகையும் சுற்றி வந்த அவரை ஓட ஓட விரட்டினவன் நான்.கஜேந்திர ஆழ்வான் முதலை வாயில் அகப்பட்டு ஆதி மூலமே என உங்களை அழைத்த பொழுது அந்த முதலை வாயை கிழித்தவன் நான் அல்லவா ?ஆரோக்கியத்திற்கும் வீரத்திற்கும் என்னை வழிபடுபவர்கள் எத்தனை பேர் ! ஆனால் இன்று நான் வைகுண்டத்தில் சமையலறையில் கேவலம் காய்கறிகளை நறுக்கி தேங்காய் துருவி பொழுதை ஓட்டும் அவலத்தை எங்கு போய் சொல்வேன் 

நான் மட்டும் என்னவாம் பாஞ்சன்யம் என்று பெயரில் பெருமையுடன் பெருமானின் திருவாயினால் ஊதப்பட்ட நான். மகாபாரதப் போரில் போரை துவக்க சிங்க நாதம் புரிந்த நான். கற்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ என்று ஆண்டாள் எண்ணி எண்ணி என் மேல் பொறாமை கொண்ட காலமெல்லாம் போய் இப்பொழுது பால் பொங்க ஆரம்பித்தால் ஊது பாஞ்சன்யமே நீ உன் சங்கை ஊது என்று சொல்லி அடுப்பங்கரையில் என்னை உட்கார வைத்து விட்டார் நம் பெருமான்.

அடடா அவரின் சார்ங்கம் எனும் வில்லும் கௌமோதகீ என்ற கதையும் அதோ ஒரு மூலையில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருப்பதை பாருங்கள்.

தடதட என்று பாத்திரங்கள் உருளும் சத்தமும் பின்னாலேயே அரங்கனின் அதட்டலும் கேட்கிறது.

 அடடா இந்த ஆதிசேஷன் தன் ஆயிரம் தலையை வைத்துக்கொண்டு சும்மாயிறாமல் ஏதோ அமர்க்களம் செய்துவிட்டார் என்று நினைக்கிறேன். பாவம் அவரும் என்ன செய்வார்? சென்றால் குடையாம் இருந்தால் சிங்காசனமாம் நின்றால் மரவடியாம் என்று விஷ்ணுவிற்கு சேவை செய்தவரை இன்று தேங்காய் சேவை செய்ய விட்டால் என்ன செய்வார்?

என்ன அங்கே பேச்சு பலமாக இருக்கிறது அநேகமாக சமையல் எல்லாம் முடிந்துவிட்டது சமையலறையை மட்டும் கொஞ்சம் ஒழுங்கு செய்து விட்டால் அனைவரையும் சாப்பிடச் சொல்லலாம். வருணனும் வாயபகவானும் வந்து இதமாக வேலை செய்தால் போதும் அடுப்பங்கரை சுத்தம் ஆகிவிடும் 

எம்பெருமானே சப்தரிஷிகளும் சனத்குமாராதிகளும் சத்யலோக கைலாச வாசிகளும் வைகுண்ட நித்தியசூரிகளும் எல்லோரும் இங்கு உங்கள் திருக் கையால் செய்யப்பட்ட அமுது உண்ண ஆவலோடு காத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். பாற்கடல் கடைந்த பொழுது நீங்கள் மோகினி அவதாரம் எடுத்து உங்கள் திருக்கரங்களால் அனைவருக்கும் அமிர்தம் அளித்ததை போன்று இப்பொழுதும் செய்வீர்கள் என்று கனவு கண்டு கொண்டு இருக்கிறார்கள் தேவர்கள்..

ஆஹா இது என்ன மோகினி அவதாரமேதானோ?

என்ன நடை என்ன ஒயில். 

மகாலட்சுமி இல்லாவிட்டாலும் உங்களுக்கும் கைமணம் இருக்கிறது அதோ பாருங்கள் இந்திராதி தேவர்களும் ரிஷிகளும் திருக்கண்ணமுதை ருசித்து ரசித்து சாப்பிடுவதை..

திருவின் கண்ணான இவரால் சமைத்த பண்டம் அமுதேதானே..

ஆதிசேஷனே உன் கவி திறனை மெச்சினோம். ..

 ஆஹா தாயாரின் குரல் கேட்கிறதே இதோ பூதேவியாரும் ஸ்ரீதேவி தாயாரும் கருட வாகனத்தில் இங்கு இறங்குவது ஆஹா எத்தனை கண் கொள்ளா காட்சி வாருங்கள் தேவியரே..

இது என்ன தேவலோகமே இங்கு கூடி தலைவாழை இலையில் அமுது உண்ணும் காட்சி! என்ன நடக்கிறது ஆதிசேஷனே?

 அம்மையே நேற்று நீங்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்ட போது வைகுண்டநாதன் ஏதோ சொன்னதை தப்பாக புரிந்து கொண்டு கோபித்துக் கொண்டு சமையல் செய்யாமல் கிளம்பி விட்டீர்கள். ஆனால் எம்பெருமான் அயரவில்லை. எங்கள் அனைவரின் உதவியுடன் அற்புதமான விருந்தே படைத்து விட்டார் இதோ பாருங்கள் .ஆனால் என்ன.. அவர் ஒரு பிடி அவல் கூட சாப்பிடவில்லை. ஒருவேளை குசேலரை எதிர்பார்த்து இருக்கிறாரோ என்னவோ. ஹாஹாஹா.

என்ன மகாலட்சுமி ஏன் இந்தக் கோபம் அம்மா என்னிடம் ? உனக்கு என்ன குறை?

 அடடா க்ருஷ்ண க்ருஷ்ணா...பெருமாளே எனக்கு என்ன கோபம் உங்களுக்காக முக்கியமான உங்கள் மனதிற்கு மிகவும் பிடித்த ஒருவரை அழைத்து வந்திருக்கிறேன் கண்ணை மூடி திறங்கள் 

ஆஹா யசோதையம்மாவா! என்ன ஆச்சரியம்!

நீங்கள் பாட்டுக்கு நேற்று என்னிடம் சொல்லி விட்டீர்கள் என்ன இருந்தாலும் என் அம்மாவின் கை மணம் உனக்கு கிடையாது என்று .எனக்கும் அது நியாயமாகத்தான் பட்டது அதற்காகத்தான் இன்று விடியற்காலையிலேயே கோகுலம் சென்று யசோதையை அழைத்துக் கொண்டு விரைந்து வந்துவிடலாம் என்று உங்களிடம் சொல்லாமல் கூட கிளம்பினோம்.ஆனால் இது என்ன நீங்களோ இங்கே விருந்தே படைத்து விட்டீர்களே! என்ன இருந்தாலும் நீங்கள் இன்னும் சாப்பிடவில்லை என்று ஆதிசேஷன் சொன்னார் 

ஆமாம் கண்ணே..நேற்று நான் சொன்னது உண்மைதான். எனக்கு கொஞ்ச நாளாகவே அம்மாவின் கையால் சாப்பிட வேண்டும் என்று ஆசை தான் .அது நேற்று வார்த்தையாக வெளியே வந்து விட்டது. என் மனதை புரிந்து கொண்டு நீங்கள் இருவரும் செய்ததுதான் எனக்கு மிகவும் பெருமையாக இருக்கிறது.

 வாருங்கள் அம்மா நீங்கள் முதலில் உங்கள் கையால் உருட்டி ஒரு கை வெண்ணெய் கொடுங்கள்.பிறகு உங்கள் கைமணத்தோடு ஒரு வத்தக் குழம்பு செய்தால் கூட போதும்.

கண்ணே என் கண்மணியே என்னவென்று சொல்வேன் உன் அன்பை! கண்களில் வழியும் நீரால் என்னால் உன்னை பார்க்கவும் முடியவில்லை மேலும் வயதாகி விட்டதல்லவா? இதோ இப்போதே உனக்கு என்னென்ன பிடிக்குமோ அத்தனையும் நிமிடத்தில் செய்து பரிமாறுகிறேன் கண்மணி.

 நாராயண நாராயணா! என்ன சண்டை முடிந்து சமாதானம் ஆகிவிட்டதா?

 சண்டையும் இல்லை ஒன்றும் இல்லை ஈரை பேனாக்கி பேனை பெருமாள் ஆக்குவதே உங்கள் வேலையாக போய்விட்டது. அவருக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கலாம் என்று நாங்கள் சென்றால் நீங்களும் ஆதிசேஷனும் சேர்ந்து எங்கள் இடையே ஒரு கலகத்தையே உண்டாக்கி விட்டீர்கள்.

 அதனால் என்ன? நாரதர் கலகம் நன்மையில் முடியும் அல்லவா? இதோ இத்தனை தேவர்களும் ரிஷிகளும் அனைவருக்கும் அண்ணலின் கையால் அமுது கிடைத்தது இந்த கலகத்தினால் தானே!

அதானே.. எங்களுக்கும் ஒரு மாற்றமாக சமையலறையில் வேலை செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்தது 

அது சரி.. சமையல் முடியும் வரை மூக்கால் அழுதுவிட்டு இப்பொழுது வாய்ப்பு அது இது என்று பெருமை பேசுவது..

பேசியதுபோதும்..எல்லோரும் யசோதை அன்னையின் கையால் அமுது உண்ண வாருங்கள்.

கோவிந்தாகோபாலா நந்தகுமாரா நவநீத சோரா ஆஆஆஆ

வாழியவே பல்லாண்டு காலம் எங்கள் கதை கேட்ட அனைவரும் வாழியவே வாழிய வாழிய வாழியவே தத்தோம்தரிகிடதோம் தத்தோம் தரிகிடதோம்..

By Rajeswari Neelakantan

28/08/2022